Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Περί φασισμού...


Η κάλπη και τα εκλογικά ποσοστά δεν αποτελούν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον φασισμό, για τον ναζισμό, για την ακροδεξιά. Αν ήταν έτσι, ο Χίτλερ με το 44% και το 33% που είχε πάρει στις εκλογές του 1933 στη Γερμανία θα ήταν «Άγιος». Αν ήταν έτσι η Λεπέν με το 25% στη Γαλλία θα ήταν «οσία». Ο Φάρατζ με το 29% στη Βρετανία και οι ακροδεξιοί με τα διψήφια ποσοστά από την Δανία και την Ουγγαρία μέχρι την Αυστρία και την Ολλανδία θα ήταν «ιεραπόστολοι».

   Εκείνο που επιβεβαιώνουν αυτά τα ποσοστά είναι ότι το φίδι του φασισμού εκτρέφεται και μεγαλώνει μέσα στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, της αστικής δημοκρατίας, η οποία ενώ είναι η ίδια που το επωάζει και το ταΐζει σε πανευρωενωσιακό επίπεδο, είναι και η ίδια που παριστάνει την «σοκαρισμένη» από την ανάπτυξή του.   

   Η γέννηση του φασισμού, ή άνοδός του και η σημερινή του αναβίωση αποτελεί έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας ότι µια κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείται κάποιες φορές σε παράκρουση. Το φαινόμενο δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, με την κατάλληλη προπαγάνδα και την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, το ίδιο εύκολα µπορεί κάποιος να µάθει ότι 2+2 δεν κάνει 4, αλλά 5, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αμερική, όταν οι «Αµερικαναράδες», οι ιδεολογικοί αντίστοιχοι των «Ελληναράδων», υποδείκνυαν ως υπαίτιους όλων των δεινών τους Έλληνες, τότε, µετανάστες. Συνέβη στη Γερµανία του Μεσοπολέµου, όταν ως «αιτία της κρίσης» στοχοποιούνταν το «διαφορετικό» και σταµπαριζόταν µε ένα κίτρινο αστέρι στο ύψος της καρδιάς. Τέτοιου είδους «µνήμες» φρεσκάρονται χρόνια τώρα στην ΕΕ. Ήταν ο Κάμερον, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας (εκεί που οι ακροδεξιοί πήραν την πρώτη θέση στις εκλογές) από κοινού με την καγκελάριο Μέρκελ της Γερμανίας (εκεί που για πρώτη φορά οι ναζί εξέλεξαν ευρωβουλευτή) που συνομολογούσαν τον Φλεβάρη του 2011 ότι στην Ευρώπη επήλθε το «τέλος» του πολυπολιτιστικού μοντέλου» το οποίο «απέτυχε»…

   Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Σε συνθήκες κρίσης, δε, αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ (σσ: θα δούμε σε επόμενο σημείωμα πως συγκεκριμένα γίνεται αυτό στην Ελλάδα) ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

   Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

  • Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
  •  Όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
  • Όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
  • Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ που έκανε πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διόρισαν καγκελάριο.
  • Χρειάζονταν εκείνη την μορφή πολιτικής διαχείρισης, που θα μπορούσε να εγγυηθεί μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της ότι τώρα πλέον ότι  θα τεθεί «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως τους υποσχέθηκε ο Χίτλερ από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
  • Όταν, δε, απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω»:  Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

   Ο φασισμός αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων για να αποκτήσει κοινωνική βάση. Ειδικά των μικρομεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται και που τα κηρύγματα περί «δημοκρατίας» ειδικά όταν προέρχονται από την αστική δημοκρατία που τους καταστρέφει, όταν προέρχονται από τα κόμματα ή από τα ΜΜΕ αυτής της δημοκρατίας, δεν τους λένε τίποτα. Το αντίθετο. Τα κόμματα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου (όπως αυτά που διαφήμιζαν την σοβαρότητα των φασιστών), όσο περισσότερο «βρίζουν» τους φασίστες - χωρίς βέβαια ποτέ να αποκαλύπτουν το ρόλο τους - τόσο περισσότερο τους «ηρωοποιούν» στα μάτια των κατεστραμμένων. Τα στρώματα αυτά συνδέουν την επιβίωσή τους με την ικανοποίηση της οργής τους η οποία επαφίεται στους πιο λαϊκιστές και τους πιο… βαρβάτους «τιμωρούς».

   Για την δυνατότητα του φασισμού να διεισδύει στην κοινωνική συνείδηση οι επισημάνσεις από την ιστορική εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 αποκτούν δραματική επικαιρότητα και συνιστούν πολύτιμο εργαλείο:

   ΠΡΩΤΟ: Ορισμένοι λένε ότι η κρίση και η φτωχοποίηση δεν είναι μια από τις αιτίες ενίσχυσης του φασισμού γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα των Μνημονίων σε άλλες χώρες της ΕΕ, επίσης γιγαντώνεται ο φασισμός, αλλά εκεί «δεν υπάρχει κρίση». «Ξεχνούν» ότι στην Ευρώπη έχει εγκαθιδρυθεί η κοινωνία των 2/3 και πάμε ολοταχώς για την κοινωνία του 1/3. «Ξεχνούν» ότι στη Γερμανία - «ατμομηχανή» της ΕΕ υπάρχουν 16 εκατομμύρια φτωχοί και κοινωνικά αποκλεισμένοι. Ότι υπάρχουν 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα. «Ξεχνούν» ότι στη Γαλλία υπάρχουν 8 εκατομμύρια φτωχοί, άνεργοι και κοινωνικά αποκλεισμένοι που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα. «Ξεχνούν» ότι στην Ολλανδία εκφράστηκε με τον πιο καθαρό τρόπο η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής «ευημερίας» όταν - και παρότι η χώρα εμφάνιζε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης - το 2012 πήγε σε εκλογές με επίδικο την επιβολή λιτότητας ύψους 16 δισ. ευρώ στις πλάτες του ολλανδικού λαού. «Ξεχνούν» ότι στη Βρετανία, αν και εκτός Ευρωζώνης και χωρίς την ανάγκη να βαφτίσει τη λιτότητα με τον όρο «μνημόνιο», εφαρμόζεται η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, στην οποία οι ίδιοι οι φορείς της έχουν προσδώσει τον κωδικό «δάκρυα και αίμα». Προφανώς «ξεχνούν» ότι μιλάμε για την ΕΕ των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 120 εκατομμυρίων απόκληρων.

   ΔΕΥΤΕΡΟ: Η δημαγωγία του φασισμού, η φασιστική «ιδεολογία», ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, αποκτά τη δυνατότητα να αποκτήσει επιρροή πάνω στις μάζες όσο η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του. Όταν το σύστημα της διαφθοράς έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήψης ώστε να φτάνει να κάνει σημαία του το «όλοι μαζί τα φάγαμε», τότε, σε συνδυασμό με την απελπιστική κατάσταση πλατιών λαϊκών μαζών, ορισμένα τέτοια ευαίσθητα στρώματα κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίμματα της σήψης αυτής. Ουδείς πρέπει να υποτιμά την αποτελεσματική ικανότητα της ιδεολογικής επιδημίας του φασισμού να εισχωρεί στην κοινωνική συνείδηση, ειδικά σε συνθήκες σήψης που ξεκινά από τις πλαστές πινακίδες Λιάπη μέχρι τις μίζες της Ζήμενς και από τις «λίστες Λαγκάρντ» μέχρι τα σκάνδαλα των ΜΚΟ και των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

   ΤΡΙΤΟ: Ο φασισμός αξιοποιεί την αποδυνάμωση των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών. Πριν κάνει ο Χίτλερ τη χρήση του άρθρου 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης που επέβαλε «γύψο» στη Γερμανία το είχαν κάνει οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες. Αυτή η αποδυνάμωση των δημοκρατικών αντανακλαστικών που επέρχεται από την τακτική μιας διακυβέρνησης μέσω  Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, επιβολής του «μαύρου» στις τηλεοπτικές οθόνες, επιβολή απαγορεύσεων συναθροίσεων λόγω έλευσης καγκελαρίων και υποπλανηταρχών, επιβολής Μνημονίων με συνοπτικές διαδικασίες κοκ, «εκπαιδεύει» κοινωνικά στρώματα στην λογική της αποδοχής των «εκτροπών». Το ίδιο συμβαίνει με την «καθαγίαση» των φασιστών και των ακροδεξιών μέσω της συμμετοχής τους σε κυβερνητικά σχήματα της αστικής δημοκρατίας, από την Αυστρία μέχρι τη Νορβηγία και την Ουκρανία – για να μην μιλήσουμε για την κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα… Το ίδιο συμβαίνει με την αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας. Έχει αποδειχτεί από τη Γαλλία του Σαρκοζί μέχρι τον ημέτερο «Ξένιο Δία»: Οπότε η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της αποφάσισαν να προωθήσουν τα ταξικά και ιδιαίτερα πολιτικά τους συµφέροντα παίζοντας το χαρτί της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του εθνικισµού, και µάλιστα στο όνοµα του «κατευνασµού» της Ακροδεξιάς, έσυραν την κοινωνία στη βαρβαρότητα και έγιναν τροφοί του φασιστικού φιδιού.

   ΤΕΤΑΡΤΟ: Ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Ο φασισμός εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Για να διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδει τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση. H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Χρησιμοποιεί ως λίπασμα μετατροπής του πατριωτισμού σε σωβινισμό τον εθνικό μηδενισμό, που τον πλασάρουν με τη μάσκα του «διεθνισμού» οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα. Οι φασίστες μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» του μισανθρωπισμού. Ο φασίστας μαγαρίζει την έννοια του πατριωτισμού. Στη θέση της αγάπης για την πατρίδα και τον σεβασμό στις πατρίδες των άλλων, στη θέση «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα, στη θέση «Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας» του Λένιν για το ρώσικο λαό το 1914, στη θέση του πατριωτισμού του ΕΑΜ που απελευθέρωνε την πατρίδα το 1944, ο φασισμός βάζει την πατριδοκαπηλεία και την μισαλλοδοξία. Το κάνει πατώντας πάνω σε ό,τι θίγει το εθνικό αίσθημα κάθε λαού, το κάνει πατώντας πάνω στους εξευτελισμούς του αγγλικού δικαίου, της επιτήρησης, των ταπεινώσεων με «δόσεις» κοκ.


   ΠΕΜΠΤΟ: Οι φασίστες κατακρεουργούν ολόκληρη την ιστορία του κάθε λαού, για να παρουσιαστούν σαν απόγονοι και συνεχιστές του κάθε τι ανώτερου και ηρωικού στο παρελθόν του. Στα ναζιστικά βιβλία του μεσοπολέμου οι μεγάλοι άντρες του παρελθόντος του γερμανικού λαού παρουσιάζονταν σαν φασίστες. Ο Μουσολίνι καμωνόταν τον συνεχιστή του Γκαριμπάλντι. Οι Γάλλοι φασίστες φτιάχνουν σημαίες με την Παρθένα της Ορλεάνης σαν ηρωίδα τους. Οι Αμερικάνοι φασίστες επικαλούνται τις παραδόσεις των αμερικάνικων πολέμων ανεξαρτησίας, τις παραδόσεις του Ουάσινγκτον, του Λίνκολν. Οι Έλληνες φασίστες, από τους οποίους βγήκαν οι Τσολάκογλου και οι Λογοθετόπουλοι, παριστάνουν τους «μαχητές της Πίνδου»! Όσοι λοιπόν συκοφαντούν, παραποιούν ή παρατάνε ό, τι έχει αξία από το ιστορικό παρελθόν του έθνους και της ανθρωπότητας στους φασίστες πλαστογράφους, όσοι συντάσσουν ευρω-μνημόνια για να συσχετίζουν και να ταυτίζουν (!) τον φασισμό με τον αμείλικτο εχθρό του, τον κομμουνισμό, όσοι παραχαράσσουν την Ιστορία βαφτίζοντας «φάρμακο» το ρετσινόλαδο του φασίστα Μεταξά ή «πρόοδο» το μυστρί του Παττακού, είναι υπόλογοι για την αποβλάκωση των λαϊκών μαζών. Χαρίζουν την κοινωνία στο φασισμό.

   Συμπερασματικά: Ο φασισμός είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα του (σσ: στην ελληνική εκδοχή της οποίας θα επανέλθουμε αναλυτικά) εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.

 

Ν. Μπογιόπουλος, www.enikos.gr

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Συλλογισμοί πάνω σε ένα "καναρινί ποδήλατο"...


To "καναρινί ποδήλατο" του Δημήτρη Σταύρακα, απεικονίζοντας εκφάνσεις του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος που κυριαρχούσαν μέχρι πριν λίγα χρόνια, φαντάζει πολύ ρεαλιστική ταινία. Η υπόθεσή της είναι πραγματική...Δουλεύοντας με την ομάδα τους Δείκτες για την αξιολόγηση της σχολικής μας μονάδας, η ταινία του Σταύρακα επαναφέρει στη σκέψη μια σειρά ζητήματα που έχουν να κάνουν με την καινοτομία στο έργο των εκπαιδευτικών, την έννοια του εκπαιδευτικού λειτουργήματος που ενθαρρύνει δημιουργικές ικανότητες και κριτική σκέψη, τον Προγραμματισμό, το ρόλο του Διευθυντή...Καλή διασκέδαση!

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Tάσος Λειβαδίτης "Να φυσήξουμε στη χόβολη της ελπίδας..."



«…Ελάτε, λοιπόν
όλοι μαζί
να φυσήξουμε αυτό το μικρό καρβουνάκι στη χόβολη της
ελπίδας
τώρα που η λάμπα μας έσβησε
που νυστάζει η σκοπιά
και το στρατόπεδο φόρεσε την κουρελιασμένη χλαίνη
της ομίχλης…»

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


(Απόσπασμα από το ποίημα Παραμονή Χριστουγέννων.)

ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ - ΑΤΛΕΤΙΚΟ ΜΑΔΡΙΤΗΣ 4 - 1 (1 -1)


Οι κεφαλιές των Σέρχιο Ράμος και Γκάρεθ Μπέιλ μετέτρεψαν το όνειρο της Ατλέτικο Μαδρίτης σε εφιάλτη και έστεψαν τη Ρεάλ Μαδρίτης πρωταθλήτρια Ευρώπης για 10η φορά στην ιστορία της (4-1). Η πολυπόθητη decima, η κατάκτηση που περίμεναν οι "μερένγκες" από το 2002 έγινε στο derbi madrileño της Λισαβόνας μετά από 120 λεπτά συγκλονιστικής εξέλιξης από το γκολ του Ντιέγκο Γκοδίν, την ισοφάριση στο 93', τη λύτρωση του 110' και τη φιέστα με τους Μαρσέλο και Κριστιάνο Ρονάλντο στο τέλος.
Real Madrid vs Atletico Madrid 4-1 All Goals... από All_Goals

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Μιά πόλη, δυο ομάδες...ένα Τρόπαιο!


Ο σημερινός τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ (Στάδιο Ντα Λουζ, 21:45) έχει όπως συμβαίνει σε κάθε πραγματικό ντέρμπι και κοινωνιολογική προσέγγιση. Πρόκειται για το Μαδριλένικο ματς όπου για πολλούς συγκρούονται δύο διαφορετικοί κόσμοι. Απ’ τη μια η Ρεάλ, πάντα συνδεδεομένη με το «κατεστημένο» και τις ανώτερες τάξεις της πόλης και από την άλλη η Ατλέτικο της εργατικής τάξης πάντα μια αίσθηση εξέγερσης δηλαδή «sentimiento de rebeldia» όπως λένει οι Ισπανοί.

Η επιλογή των εδρών τους αντικατοπτρίζει και το χάος που υπάρχει ανάμεσα στους δύο κόσμους, τουλάχιστον στην θεωρεία διότι κάποιες φορές η πράξη είναι διαφορετική.

Το Σαντιάγο Μπερναμπέου είναι χτισμένο στη Βόρεια Μαδρίτη, στο πιο πλούσιο μέρος της πόλης,  στην Πασέο δε λα Καστιγιάνα εκεί όπου υπάρχουν οι τράπεζες και τα γραφεία των επιχειρηματικών κολοσσών. Αντίθετα, το Βιθέντε Καλντερόν βρίσκεται πέντε χιλιόμετρα πιο μακριά, στα νότια της Μαδρίτης, δίπλα σε ένα εργοστάσιο ζυθοποιίας, στην καρδιά της βιομηχανικής γειτονιάς της Αργανθουέλα, κοντά στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες.

Οι οπαδοί της Ρεάλ αποκαλούν την Ατλέτικο «αξιολύπητη της Μαδρίτης» καθώς έχει πολύ λιγότερες επιτυχίες. Αυτοί της Ατλέτικο με τη σειρά τους όταν μιλούν για την Ρεάλ, αναφέρονται στην «el equipo del Gobierno , la vergüenza del País» δηλαδή «η ομάδα της κυβέρνησης , η ντροπή της χώρας».

Λίγο εώς πολύ αυτό πηγάζει στα χρόνια του δικατόρα Φρανθίσκο Φράνκο αν και η αλήθεια είναι ότι η ομάδα που αρχικά προτιμούσε το τότε καθεστώς ήταν η Ατλέτικο. Ο ίδιος ο Φράνκο ήταν οπαδός της τότε Ατλέτικο Αβιαθιόν, τη σημερινή Ατλέτικο Μαδρίτης, η οποία είχε συγχωνευτεί με την ομάδα της αεροπορίας, Αβιαθιόν Ναθιονάλ, ώστε να κερδίσει μία θέση στην Primera Division. Βέβαια, οι επιτυχίες της Ρεάλ έκαναν το καθσετώς να αλλάξει γνώμη και πλέον να στραφεί στην επίσημη αγαπημένη του.

Φυσικά όλα αυτά ανήκουν στην ιστορία και σήμερα η πραγματικότητα είναι ότι πάρα πολλοί εργάτες είναι οπαδοί της Ρεάλ όπως και αρκετοί που προέρχονται από την λεγόμενη άρχουσα τάξη της Μαδρίτης υποστηρίζουν την Ατλέτικο.

Αυτό που οι Ισπανοί θεωρούν δεδομένο είναι ότι το παρελθόν των δύο ομάδων ανάτρεψε διαφορετικούς τύπους οποαδών. Έτσι, για τους οποαδούς της Ατλέτικο, η ήττα στον σημερινό αγώνα θα είναι πολύ άσχημη αλλά όχι η καταστροφή. Αντίθετα για τους «Μερένχες» το πλήγμα σε αυτή την περίπτωση θα είναι τρομερό. Να κάποιες στιγμές από την πορεία των δύο ομάδων στο δρόμο για το "άγιο δισκοπότηρο":

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Δυο, τρία...πέντε πράγματα που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ψηφίζοντας για την ευρωβουλή...



Η Ευρώπη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου μοιράστηκε στους νικητές. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο Ευρώπες: Η Δυτική καπιταλιστική Ευρώπη με τη ροή αμερικάνικου χρήματος και η ανατολική Ευρώπη με τη Σοβιετική διοίκηση. 
Το παράδειγμα αυτό παρέμενε σταθερό για πολλές δεκαετίες. 
Η κατάρρευση της σοβιετικής ένωσης ώθησε τη Δυτική Ευρώπη στο να επεκταθεί σταδιακά σε πρώην χώρες της ανατολικής Ευρώπης με άτσαλους διασκελισμούς και με μοναδικό γνώμονα τη διεύρυνση της εσωτερικής αγοράς της ΕΕ. 
Για να σφραγιστεί αυτή η επέκταση δημιουργήθηκε το ευρώ, όχι μόνο ένα ευρωπαϊκό νόμισμα αλλά μια νομισματική πολιτική που περνούσε πλέον από τα χέρια των κρατών μελών στα χέρια μιας Κεντρικής Τράπεζας. 
Δημιουργήθηκε έτσι όχι μόνο ένας σκληρός πυρήνας χωρών που εγκατέλειψαν τη νομισματική τους πολιτική στα χέρια μη αιρετών γραφειοκρατών αλλά και ένα εργαλείο προσηλυτισμού των υπολοίπων χωρών στον ευρωζουρλομανδύα.
Παρότι λίγες από τις αρχικές χώρες τηρούσαν τα κριτήρια ένταξης, αυτό σκοπίμως παραβλέφθηκε. Η πολιτική των στραβών ματιών και της εθελοτυφλίας ήταν θεμέλια για την ίδρυση και την επιβολή του ενός ενιαίου και ομοούσιου νομίσματος. 
Το άγιο πνεύμα του Ευρώ φώτισε τα μυαλά και των υπολοίπων ελίτ: Το δέλεαρ για αυτές ήταν μεγάλο: Φτηνός δανεισμός από την ΕΚΤ: τροφή στη διαφθορά.
Έτσι δημιουργήθηκε το τέρας του Φράνκενστάιν μονάχα που τα μέλη του δεν ήταν από νεκρά πτώματα αλλά από ζωντανές χώρες οι ασθενέστερες των οποίων θα ψοφούσαν στις νέες συνθήκες.   
Το μόνο που έπρεπε να κάνουν οι ευρωελίτ ήταν να πείσουν τους πληθυσμούς για τον ευρωμονόδρομο: Ο ευρωφράνκεσταϊν δεν έπρεπε να εγκαταλειφθεί: ήταν θέμα ζωής και θανάτου. Ευζωίας για τις ελίτ που τσέπωναν τα φθηνά δάνεια και θανάτου για τους λαούς στους οποίους θα τα χρέωναν πάρα πολύ ακριβά. 
Τα δήθεν  αυστηρά ευρωπαϊκά κριτήρια και η όποια ευρωπαϊκή εποπτεία έκανε περίπατο. Στο βασίλειο των τυφλών, οι εθελότυφλοι θα κυβερνούσαν. 
Τα πράγματα επιδεινώθηκαν ακόμη περισσότερο με την αμερικανική κρίση του 2008 που προέκυψε από τη φούσκα των στεγαστικών, φούσκα που απλά ήταν το επιστέγασμα κακών χρηματοπιστωτικών πρακτικών πολλών ετών και μιας νεοφιλελεύθερης αντίληψης που απαγόρευε όχι μόνο τον προστατευτισμό αλλά και οποιοδήποτε εποπτεία και έλεγχο στις πρακτικές του χρηματοπιστωτικού συστήματος. 
Αυτό ακριβώς το αντιεπιστημονικό δόγμα ήταν ένας από τους βασικούς παράγοντες που κρίσεις ξεπήδησαν και σε άλλες χώρες που μετέτρεψαν τις οικονομίες τους σε χρηματοπιστωτικές όπως η Ιρλανδία, η Ισλανδία, η Ελλάδα και η Κύπρος. Οι αμερικάνοι έπρεπε να βρουν χωματερές χρέους. Και οι λαοί ήταν οι καλύτεροι υποψήφιοι.
Έτσι λοιπόν ο εύκολος και γρήγορος πλουτισμός των λίγων θα χρεωνόταν στους πολλούς για πολλά χρόνια.  
Είναι λογικό λοιπόν σήμερα εν μέσω αλλεπάλληλων κρίσεων να παρατηρούμε το παράδοξο φαινόμενο των τραπεζιτών και των μετόχων τους που πλουτίζουν ενώ προκάλεσαν την κρίση και των λαών που δεν την προκάλεσαν που φτωχαίνουν. 
Οι οικονομικές ανισότητες έχουν γυρίσει στα επίπεδα του 19ου αιώνα. Ο νεοφιλελευθερισμός με το πιστόλι της κρίσης και των αδιεξόδων στον κρόταφο των κοινωνιών σαρώνει το τελευταίο εμπόδιο, το κοινωνικό κράτος, διαλύοντας μαζί του και όλα τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα που το κράτος αναγκάστηκε να ενσωματώσει κάτω από τις πίεσεις των εργατικών και κοινωνικών αγώνων του 18ου, 19ου, και 20ου αιώνα.
Ακόμη και σε μια χώρα που έχει ευνοηθεί οικονομικά από την ευρωπαϊκή κρίση σκανδαλωδώς, την Γερμανία, τα οφέλη δεν ήταν κοινωνικά: Σύμφωνα με τον ΟΑΣΑ η οικονομική ανισότητα στη Γερμανία έχει γυρίσει στην εποχή του Κάιζερ! 
Και θα πάει ακόμη πιο πίσω. Αυτό που οι ευρωπαϊκές ελίτ και τα μήντια τους -όλα τους σχεδόν ελεγχόμενα από το χρηματοπιστωτικό- ονομάζουν πρόοδο και μεταρρύθμιση είναι ουσιαστικά μια οπισθοδρόμηση στη φεουδαρχία, μόνο που σήμερα οι φεουδάρχες δρουν «συλλογικά» μέσα από Hedge Funds, οίκους αξιολόγησης, τράπεζες και πολυεθνικές: 
Η ουσία δεν αλλάζει: οι νεοφεουδάρχες υφαρπάζουν την ιδιοκτησία των νόμιμων κατόχων τους, είτε αυτή πρόκειται για άυλη «περιουσία» όπως δικαιώματα και νόμοι είτε για ημιυλική όπως καταθέσεις, μισθοί και συντάξεις, είτε για υλική, όπως γη και σπίτια.   
Αυτή είναι η ουσία. Αυτό συμβαίνει στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Αυτό καλούμαστε να υπηρετήσουμε. 
Μια τέτοια αισχρή πρόκληση δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Δυστυχώς και με λίγες εξαιρέσεις η απάντηση σε αυτή την πρόκληση της οπισθοδρόμησης έρχεται συνήθως από το παρελθόν και λέγεται εθνικισμός. Πότε μετριοπαθής και ως εκ τούτου υποφερτός και πότε ακραίος και φρικτός. 
Όλους αυτούς τους νεο0εθνικισμούς, η προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ελίτ, ελίτ που πλέον είναι αναχρονιστικές γιατί πιστεύουν σε μια Ευρώπη που δεν υπάρχει πια, τους χαρακτηρίζει ακραίους, με εξαίρεση τους ακραίους εκείνους που κρίνει χρήσιμους για τον ηλίθια σχεδιασμένο επεκτατισμό της όπως τους ναζί της Ουκρανίας.
Στην πραγματικότητα, σήμερα ακραίοι για την Ευρώπη είναι όλοι αυτοί που αμφισβητούν τις πολιτικές της γερμανοκρατούμενης ΕΕ, πολιτικές που παραδόξως συνδυάζουν την λιτότητα με τον νεοφιλελευθερισμό. Από όπου και αν προέρχονται. 
Αυτή η αντίληψη της «ακρότητας», της μη συμμόρφωσης δηλαδή στα κυρίαρχα ευρωδόγματα και επιβουλές, ήταν η κινητήριος δύναμη που δημιούργησε τη θεωρία των δύο άκρων στην Ελλάδα που ταύτιζε την παραστρατιωτική Χρυσή Αυγή με τον μετριοπαθέστατο Σύριζα, ένα από τα λίγα παραδείγματα σε ολόκληρη την Ευρώπη αριστερού κόμματος με ισχυρή λαϊκή απήχηση.
Όσο για την αριστερά στην υπόλοιπη Ευρώπη, αυτή συνήθως απαντάει στο ερώτημα των τελευταίων ετών «που πήγε» ή «τι κάνει η αριστερά» με τη λαμπερή απουσία της.
Άλλωστε, εδώ και δεκαετίες δε μιλάμε πλέον για την αριστερά των εργαζομένων αλλά για αυτή της νομενκλατούρας με ερείσματα στα μήντια και στη δημόσια διοίκηση. 
Αυτός είναι ο λόγος που ο Τσίπρας φαντάζει ως η καλύτερη επιλογή της Ευρωπαϊκής αριστεράς: η ανικανότητα της να αναδείξει επιλογές όλα αυτά τα κρίσιμα χρόνια. Και με τέτοια φτώχια της αριστεράς, ο Τσίπρας φαντάζει καλή λύση. 
Όσο για το σοσιαλισμό, απομεινάρια κάποιας ειλικρινούς μορφής του στην Ευρώπη υπάρχουν μόνο στις σκανδιναβικές χώρες. Και δεν ξέρουμε για πόσο θα κρατήσουν ακόμη.  
Σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη υπάρχουν τα σοσια-ληστικά κόμματα, το alter ego των καπιταληστών, απόλυτα συνδεδεμένα και εξαρτημένα από τη χρηματοπιστωτική αλητεία. Αν μπορούσαμε να το περιγράψουμε με 5 γράμματα θα το περιγράφαμε ως «ΠΑΣΟΚ».  
Εξαίρεση αποτελούν τα σοσιαλιστικά κόμματα της πρώην ανατολικής Ευρώπης: αυτά είναι απλά τα απομεινάρια των κομμουνιστικών καθεστώτων που μεταμφιέστηκαν σε σοσιαλιστές για να επιβιώσουν του θανάτου του σοβιετισμού και να συνεχίσουν να έχουν προνόμια και στο νέο καπιταλιστικό πλαίσιο. 
Αυτό είναι λίγο πολύ το πολιτικό πλαίσιο σήμερα στην Ευρώπη. 
Ο δικός μου ορισμός για τον ακραίο πολιτικό χώρο είναι αυτός που είναι αντικοινωνικός και οι δράσεις του στρέφονται κατά κοινωνικών ομάδων. 
Με αυτήν, την πραγματική έννοια του ακραίου, ακραίες είναι οι κυβερνήσεις που εφαρμόζουν αντικοινωνικές πολιτικές και όχι οι πολιτικοί τους αντίπαλοι που θέλουν να κρατούν αποστάσεις ή ασκούν πολεμική απέναντι σε τέτοιες καταστροφικές πολιτικές. 
Αλλά ας δούμε όχι μόνο τι έχει προκαλέσει την κρίση σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και πως αυτές απάντησαν στις προκλήσεις της αλλά και τις αποσχιστικές ή απομονωτικές πολιτικές δυνάμεις που ισχυροποιήθηκαν ανάμεσα σε άλλα από την εμμονή της γερμανοκρατούμενης ΕΕ να εκβιάσει μέσω της ευρωπαϊκής κρίσης για μια βίαια ενοποίηση: 

Το παράδειγμα της Ισλανδίας: 

Η Ισλανδία αποτελεί μια εξαίρεση όχι στο τι προκάλεσε την κρίση της αλλά στο πως την αντιμετώπισε. 
Μπήκε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ζώνη με προοπτική να ενταχθεί και στην ΕΕ. 
Η οικονομία της βασισμένη κυρίως στην αλιεία γνώρισε μια μεταμόρφωση με την ιδιωτικοποίηση των τραπεζών της το 2002. Σύντομα, η Ισλανδία θα γίνει ένα διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο. 
Και θα το πληρώσει ακριβά. Το 2008 καλείται να πληρώσει τις ζημιές των τριών μεγάλων τραπεζών της. Τα μεγέθη τα οποία έπρεπε να εγγυηθεί ήταν πολύ μεγαλύτερα από το ΑΕΠ της. 
Χιλιάδες Ισλανδοί μεταναστεύουν σε ένα κύμα που η  Ισλανδία είχε να γνωρίσει από τα τέλη του 19ου αιώνα. 
Η Ισλανδία όμως στο ερώτημα οι τράπεζες ή οι πολίτες μας και στον εκβιασμό «too big to fail» θα προτιμήσει τους πολίτες της. 
Ξεχωρίζει τις εγχώριες από τις ξένες καταθέσεις και επενδύσεις και προστατεύει τις πρώτες από τη χρεωκοπία των τραπεζών της. 
 Στα αιτήματα των ξένων επενδυτών η νέα κυβέρνηση της Ισλανδίας απάντησε με δύο δημοψηφίσματα στα οποία οι Ισλανδοί αρνήθηκαν τις απαιτήσεις των επενδυτών (κυρίως της Μ. Βρετανίας και της Ολλανδίας). Παρότι υπό καθεστώς ΔΝΤ, η Ισλανδία δεν παρέδωσε τη δημοκρατία της στο διεθνές κεφάλαιο αλλά επιδίωξε αποτελεσματικά την αυτονομία της: 
Η οικονομία της Ισλανδίας γύρισε από την αλιεία ηλιθίων του καζινοκαπιταλισμού στην αλιεία και ανάκαμψε το 2012. 
Σήμερα η ισλανδική κυβέρνηση διεκδικεί και κούρεμα κομματιού των απαιτήσεων των επενδυτών προκειμένου να «ξεπαγώσει» περιουσιακά τους στοιχεία στην Ισλανδία και να άρει τους περιορισμούς κεφαλαίου που έγιναν προκειμένου να προστατευτεί η ισλανδική οικονομία με στόχο να ανακουφίσει οικονομικά τους Ισλανδούς που έχουν υποθηκεύσει τα σπίτια τους ελέω κρίσης. Παρόμοια επιδίωξη έχει όπως θα δούμε αμέσως παρακάτω και η κυβέρνηση της Ουγγαρίας. . 
Η Ισλανδία αντιμετώπισε μια τεράστια κατ’ αναλογία κρίση. Έκανε τα ακριβώς αντίθετα από ότι η Ελλάδα: προστάτευσε τους πολίτες της και γύρισε στη βασική της οικονομία απαξιώνοντας το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. 
Το παράδειγμα της Ισλανδίας απέδειξε ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα, μονάχα εκβιασμοί. Γι’ αυτό και δεν παίχτηκε από τα συστημικά μήντια παρά μονάχα όταν αυτό έγινε μέσα από τη σκοπιά ανυπόστατης προπαγάνδας όπως αυτή που δημιούργησε ο πάντα «αξιόπιστος» και «εργατικότατος» Πάσχος Μανδραβέλης. 

Το ανορθόδοξο παράδειγμα της Ουγγαρίας 

Αν το παράδειγμα της Ισλανδίας δεν παίχτηκε στην Ελλάδα από τα συστημικά μήντια παρά μονάχα για να σπιλωθεί από μια ανυπόστατη Μανδραβελική προπαγάνδα, το παράδειγμα της Ουγγαρίας δεν παίχτηκε πουθενά, λες και η Ουγγαρία ανήκε σε άλλο πλανήτη και όχι στην κεντρική Ευρώπη. 
Και ο λόγος για αυτός είναι απλός: Όχι μόνο γιατί οι Μερκελιστές απεχθάνονται τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Viktor Orban που πρόσφατα εκλέχθηκε για τρίτη θητεία από τους Ούγγρους αλλά και γιατί η «αριστερά» παρουσιάζεται ως μια «ορθοδοξία»: οποιαδήποτε άλλη λύση εκτός του πλαισίου που η ίδια αποδέχεται της χαλάει την πιάτσα. 
Η πολιτική σταδιοδρομία του Orban δεν μπορεί να μπει σε ένα καλούπι. 
Έχει κατηγορηθεί ως κομμουνιστής, ναζί, δικτάτορας ενώ ο Daniel Cohn-Bendit τον κατηγόρησε ότι είναι ο «Ευρωπαίος Hugo Chavez», κατηγορίες αντιφατικές που επαληθεύουν την προηγηθείσα διατύπωσή μας ότι ο Orban και οι πολιτικές του δεν μπορούν να μπουν σε ένα καλούπι.
Ο Orban έγινε γνωστός όταν ως ηγέτης φοιτητικού κινήματος απαίτησε την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από την Ουγγαρία. 
Στην πρώτη του πρωθυπουργική θητεία μόλις στα 35 του που ξεκινάει το 1998 σημειώνεται συνεπής στροφή προς τη Δύση. Το 1999 η Ουγγαρία μαζί με τις Τσεχία, Ρουμανία και Πολωνία μπαίνουν στο ΝΑΤΟ. 
Κατά τη διακυβέρνηση Orban σχεδόν όλοι οι οικονομικοί δείκτες βελτιώνονται. 
Το 2002 ξαναπαίρνουν την εξουσία οι σοσιαλιστές, οι οποίοι παρότι επίγονοι του κουμουνιστικού κόμματος, εφαρμόζουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές και προχωρούν σε ιδιωτικοποιήσεις. 
Η Ουγγαρία μπαίνει στην ΕΕ το 2004. 
Χάρη στις ευρωπαϊκές συνθήκες και τις πολιτικές των δήθεν σοσιαλιστών, η Ουγγαρία χρειάζεται οικονομική διάσωση ήδη από το 2008. 
Όταν ο Orban ξαναπαίρνει την εξουσία το 2010 η κατάσταση είναι οικτρή: η Ουγγαρία βρίσκεται σε εξάρτηση από την ΕΕ και το ΔΝΤ για την επιβίωση της και το βάρος του προγράμματος διάσωσης το πληρώνουν οι απλοί πολίτες. 
Ο Orban δείχνει τις προθέσεις του από την αρχή. Υπονομεύει τις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και προχωράει στα αδιανόητα: Βάζει υψηλούς φόρους στο τραπεζικό σύστημα και σε μεγάλες εταιρίες: Αυξάνει μισθούς σε κάποιες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων ενώ περιστέλλει δαπάνες του ευρύτερου προϋπολογισμού. 
Εθνικοποιεί εταιρίες στρατηγικού χαρακτήρα όπως οι ενεργειακές. Μειώνει την τιμή του ρεύματος. 
Η ΕΕ γίνεται έξω φρενών με τον αιρετικό Orban γιατί καταπατά τη νεοφιλελεύθερη βίβλο της: Τα δυτικά μήντια εξαπολύουν τη γνωστή τους εκστρατεία λάσπης χαρακτηρίζοντας τον ως δικτάτορα, αυταρχικό, απολυταρχικό, ακροδεξιό. 
Ο Orban θα βάλει υψηλά πρόστιμα στα ελεγχόμενα από τους δυτικούς μήντια (σκεφτείτε κάτι σαν τη δική μας ιδιωτική τηλεόραση: αυτή δουλεύει για τις τράπεζες που τους δίνουν δανεικά και μη εξυπηρετούμενα) πυροδοτώντας ένα νέο τσουνάμι λάσπης από τους πατρώνες τους, τα διεθνή μήντια.
Παρότι η Γερμανία είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ουγγαρίας, ο Orban θα συγκρουστεί και μαζί της και θα τη στηλιτεύσει ανοιχτά.  
Όταν η Μέρκελ αναφέρει το 2013 σε σχέση με τα μέτρα που πρέπει να πάρει η ΕΕ εναντίον της Ουγγαρίας πως δεν είναι η ώρα να στείλουμε το ιππικό ακόμη, ο Orban απαντάει πως «Οι Γερμανοί έχουν ήδη στείλει το ιππικό κάποτε… σε μορφή τανκς. 
Το αίτημα μας θα ήταν να μην το ξαναστείλουν. Δεν ήταν καλή ιδέα τότε και δεν δούλεψε…»
Οι οίκοι αξιολόγησης με τις αυτοεκπληρούμενες οικονομικές προφητείες τους τιμωρούν τον Orban και την Ουγγαρία υποβαθμίζοντας τα ομόλογά της σε απολύτως σκουπίδια. 
Η Ουγγαρία έχει πλέον αποκλειστεί από τις διεθνείς αγορές. Αλλά ο Orban είναι ανυποχώρητος. 
Παίρνει μια μικρή οικονομική ανάσα από την Κίνα που σε πείσμα των οίκων αξιολόγησης αγοράζει ουγγρικά ομόλογα. 
Αποκτά επιρροή και στην κεντρική τράπεζα της Ουγγαρίας. Και προχωρά στην επίτευξη του «αδιανόητου»:  Τον Αύγουστο 2013 πετάει το ΔΝΤ από τη χώρα αποπληρώνοντας πρόωρα δόση 2,15 δις Ευρώ. 
Άλλωστε το είχε πει νωρίτερα σε ανύποπτο χρόνο: Υπάρχει ζωή και έξω από την ΕΕ και «πως προτιμούμε να έχουμε την ασπίδα ΕΕ και ΔΝΤ αλλά αν χρειαστεί θα σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας»
Το 2013 τα περισσότερα νούμερα της Ουγγρικής οικονομίας είχαν βελτιωθεί: Έλλειμμα κάτω του 3%, μείωση του λόγου χρέους ΑΕΠ, θετικός ρυθμός ανάπτυξης.  
Και ο Orban συνέχισε την επιδίωξη του αδιανόητου. Παρότι αντισοβιετικός και παρότι το 2007 κατηγόρησε όχι μόνο πως η Ουγγαρία κινδυνεύει να επιστρέψει στη σφαίρα επιρροής των Ρώσων αλλά και πως η Ουγγαρία είχε γίνει ο καλύτερος στρατώνας της Gazprom (του ρωσικού κολοσσού φυσικού αερίου), το 2014 ο Orban θα προχωρήσει σε στρατηγική συμμαχία με έναν άλλο ηγέτη που τα δυτικά μήντια έχουν πολεμήσει περισσότερο ακόμη και από τον ίδιο: Τον Vladimir Putin. 
Τον Ιανουάριο του 2014 ο Orban θα πάρει από τη Ρωσία χαμηλότοκο 30ετές δάνειο 12 δις ευρώ ώστε η ρωσική εταιρία Rosatom να χτίσει δύο πυρηνικά εργοστάσια σε ένα εγχείρημα παραγωγής φτηνής ηλεκτρικής ενέργειας και μερικής ενεργειακής μελλοντικής απεξάρτησης της Ουγγαρίας. 
Το ήδη υπάρχον πυρηνικό εργοστάσιο στο Paks παράγει το 40% της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. 
Δεν είναι μόνη η δυτική προπαγάνδα που συνδέει τον Orban με τον Putin: και οι δύο πολιτικοί άνδρες χαρακτηρίζονται από το Stratfor, το σημαντικότερο ινστιτούτο ανάλυσης των ΗΠΑ ως μεγάλοι στρατηγικοί σχεδιαστές.
Μετά την επανεκλογή του το 2014 ο Orban σχεδιάζει να «απαλλοτριώσει» το ιδιωτικό σύστημα ασφάλισης της χώρας για να ανακουφίσει τους Ούγγρους που έχουν υποθηκεύσει τα σπίτια τους λόγω κρίσης, κάτι που όπως είδαμε επιδιώκει με άλλα μέσα και η Ισλανδία. 
Στην ομιλία του το Μάιο του 2014 ο Orban με πολύ χαμηλούς τόνους τόλμησε να μιλήσει για το Παράδειγμα της «Κεντρικής Ευρώπης» για το πώς η αντιγραφή των δυτικών τρόπων δεν αρκεί για να ξεπεραστούν οι προκλήσεις. 
Με τη ρωσική αρκούδα να έχει βγει από το λήθαργο, την Αμερική αποδυναμωμένη και την Ευρώπη σε μόνιμη κρίση, πολλοί αναλυτές άρχισαν να μιλούν για το φόβο της Ορμπανοποίησης, το φόβο δηλαδή και άλλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης (πρωτίστως η Ρουμανία) να απομακρυνθούν από τα ευρωπαϊκά νεοφιλελεύθερα δόγματα και να ακολουθήσουν μεικτές πολιτικές. 
Η Ουγγαρία και η Ελλάδα έχουν κοινά: Βρίσκονται σε σταυροδρόμι συγκρούσεων μεγάλων δυνάμεων και έχουν παρόμοιο αριθμητικά πληθυσμό. Τα πρώτα στην προτίμηση των ψηφοφόρων κόμματα τους σήμερα, το Fidesz και ο Σύριζα αν και σε διαμετρικά διαφορετικά σημεία του πολιτικού φάσματος δε διστάζουν να συγκρουσθούν με τα κυρίαρχα σήμερα δόγματα και επιταγές της ΕΕ. Αλλά εκεί τελειώνουν οι ομοιότητες. Γιατί αφενός οι Ούγγροι παρά τις απειλές δε φοβήθηκαν τη σύγκρουση και ήδη από το 2010 έχουν επιλέξει αντιμερκελιστική κυβέρνηση. Αφετέρου γιατί ενώ η Ουγγαρία είναι σχετικά φτωχή χώρα και η Ελλάδα σχετικά πλούσια σε πλουτοπαραγωγικές πηγές, η Ουγγαρία έχει το μισό λόγο χρέους/ΑΕΠ από την Ελλάδα και αυτός βαίνει μειούμενος ενώ της Ελλάδας αυξάνει ολοταχώς. 
Χωρίς τον Orban το αρκετά πιο ακραίο κόμμα Jobbik το οποίο δεν έχει κόκκινες γραμμές με το φιλοναζιστικό κομμάτι του παρελθόντος της Ουγγαρίας, μπορεί σήμερα να ήταν κυβέρνηση καθώς στις εκλογές του 2014 πήρε το 20% των ψήφων. 
Ο Orban, χωρίς να έχει κάνει τους Ούγγρους πλούσιους, τουλάχιστον δεν υποθήκευσε το μέλλον τους και τους ξαναέδωσε πίσω την εθνική τους υπερηφάνεια. Στην Ελλάδα η μόνη περηφάνια που επιτρέπεται είναι η ψωροπερηφάνια και το gay pride parade. Χωρίς να θέλουμε φυσικά να κατηγορήσουμε το δεύτερο αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο πρέπει να νιώθεις ντροπή που ανήκεις σε κάτι μεγαλύτερο από σένα εκτός και αν ανήκεις σε κάποια μειονότητα. 

Το αντιπαράδειγμα της Ουκρανίας και οι ματοβαμμένοι Ευρωπόντιοι πιλάτοι

Ότι σε σωστές δόσεις μπορεί να σώσει, σε υπερδοσολογίες μπορεί να σε σκοτώσει. Και αυτό δεν ισχύει μόνο στην ιατρική αλλά και στην πολιτική και την οικονομία. 
Την απάντηση στην καταληκτική ερώτηση  του προηγούμενου κεφαλαίου τη δίνει το παράδειγμα της Ουκρανίας. Γιατί μπορεί ο Ουγγρικός εθνικισμός σήμερα να αφορά την εθνική περηφάνια και κυριαρχία, ο Ουκρανικός εθνικισμός επικεντρώνεται στη ρητορική μίσους η οποία με τις ευλογίες της αμερικανοκίνητης και γερμανοκίνητης «μεταβατικής κυβέρνησης» μετουσιώθηκε σε μαζικά ρατσιστικά εγκλήματα κατά ρωσόφωνων  στην Οδησσό και το Ντόνετσκ. 
Αυτό δεν ήταν έκπληξη. Μετά την υπονόμευση κατά της φιλορωσικής κυβέρνησης μερικούς μήνες πριν στο Κίεβο που πήρε μεγάλες αντικυβερνητικές διαστάσεις, η ρητορική μίσους κορυφώθηκε.
Έτσι η πρώην φιλοδυτική πρωθυπουργός Υulia Tymoshenko δήλωνε σε τηλεφωνική της συνομιλία μετά την απόσχιση της Κριμαίας: «Είμαι έτοιμη να αρπάξω ένα πυροβόλο και να πυροβολήσω αυτόν τον μητερογαμιά (συγχωρέστε μας για την ελεύθερη μετάφραση) στο κεφάλι»… «Είναι η ώρα να αρπάξουμε τα πολυβόλα και να πάμε να σκοτώσουμε τους αναθεματισμένους Ρώσους μαζί με τον αρχηγό τους»… «Θα χρησιμοποιήσω όλα τα μέσα μου για να κάνω ολόκληρο τον κόσμο να ξεσηκωθεί και να μη μείνει ούτε ένα καμένο χωράφι στη Ρωσία». 
Και πως θα το επιτύγχανε αυτό η Tymoshenko; 
Όταν της μεταφέρθηκε το ερώτημα του Viktor (μάλλον του πρώην προέδρου επί εποχής πρωθυπουργίας της Tymoshenko Viktor Yushchenko ) «τι θα κάνουμε με τους 8 εκατομμύρια Ρώσους που έχουν μείνει στην Ουκρανία; Είναι απόβλητοι» η απάντηση της Tymoshenko ήταν  απέριττη:  «Πρέπει να σκοτωθούν με πυρηνικά όπλα». 
Και αυτό το τυφλό μίσος δεν εκφράζει μόνο την Timoshenko: Βουλευτές της «μεταβατικής κυβέρνησης» δήλωναν για τους δολοφονημένους της Οδησσού: «Να καούν σα σουβλάκια» ενώ ανάμεσα στο πλήθος που παρακολουθούσε το μακελειό της Οδησσού, όταν μια γυναίκα προσπαθούσε να βγει από το φλεγόμενο κτήριο από έναν όροφο ψηλά στο κτήριο, ακουγόντουσαν φωνές «Αυτό δεν είναι γυναίκα. Οι γυναίκες κάθονται σπίτια τους. Αφήστε την να σκάσει» για να ακολουθήσουν χειροκροτήματα και επευφημίες από το πλήθος όταν η γυναίκα έσκασε τελικά στο πάτωμα.  
Για να καταλάβει κάποιος τι έχει γίνει στην Ουκρανία πρέπει να δει το ευρύτερο πλαίσιο. 
Στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ που μπήκαν νωρίς στην ΕΕ, η ευρωπαϊκή κηδεμονία εμπόδισε το πλιάτσικο που έγινε στη Ρωσία και σε άλλες χώρες της πρώην σοβιετίας όπου χρησιμοποιήθηκαν συγκεκριμένα εγχώρια πρόσωπα, οι μετέπειτα ολιγάρχες για να απομυζήσουν τον εθνικό πλούτο και να μεταβιβάσουν μέρος του σε ολιγάρχες του εξωτερικού όπως ο διεθνής κερδοσκόπος George Soros και η παρέα του. 
Η ανάμειξη του Soros στην Ουκρανία μπορεί να μην ήταν τόσο έντονη όσο στην προ του Πούτιν Ρωσία, ήταν υπαρκτή όμως καθώς η ίδια η Tymoshenko δήλωσε δημοσίως πως ο Soros την «συμβούλευε»
Και ήταν το ζήτημα της φυλακισμένης για οικονομικά σκάνδαλα Tymoshenko και των υψηλά ισταμένων γνωριμιών της που θα εμπόδιζε την περαιτέρω συνεργασία ΕΕ-Ουκρανίας καθώς ένα από τα ακανθώδη ζητήματα στην στενότερη εμπορική συνεργασία ήταν το αίτημα της ΕΕ για απελευθέρωση της Tymoshenko το οποίο εμφανίστηκε και με τη μορφή τελεσίγραφου από την ΕΕ προς την φιλορωσική τότε Ουκρανική κυβέρνηση τον Οκτώβριο  του 2013.
Λίγο αργότερα ξεκινάν οι Ουκρανικές εξεγέρσεις, υποκινούμενες τόσο από τις ΗΠΑ αλλά και από τη Γερμανία που έδρασαν μάλλον παράλληλα και όχι από κοινού.
Στη νέα μεταβατική κυβέρνηση θα συμμετείχε εκτός από τον άνθρωπο των αμερικάνων και τον άνθρωπο των Γερμανών και ο ναζιστικός Δεξιός Τομέας. και παρότι η Δύση φροντίζει να πολεμά κάθε είδους εθνικισμό όταν αυτός εναντιώνεται στον άνευ όρων νεοφιλελεύθερο οικονομικό και πολιτικό επεκτατισμό της, στην περίπτωση της ναζιστικής συμμετοχής στην νέα μεταβατική κυβέρνηση της Ουκρανίας, σύσσωμη σχεδόν η Δύση έσπευσε να αναγνωρίσει τη μη εκλεγμένη κυβέρνηση ενώ από τους πρώτους που δώσαν χέρια με το νέο Ουκρανό Πρωθυπουργό ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος
Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής της ΕΕ και των ΗΠΑ ήταν η Ουκρανία να χάσει την Κριμαία από τη Ρωσία και να απειλείται με εμφύλιο καθώς στο αιματοκύλισμα των κυβερνητικών η Ανατολική Ουκρανία απάντησε με δημοψηφίσματα στα οποία η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων αποφάσισαν την αυτονομία τους.
Η Ουκρανία είναι αυτή τη στιγμή το πιο καυτό σημείο του πλανήτη και οι εξελίξεις εκεί θα καθορίσουν το μέλλον της ιστορίας.

Σκωτία

Όσοι νομίζουν ότι τα προβλήματα που έχει γιγαντώσει η ευρωπαϊκή πολιτική αφορούν μόνο το πρώην ανατολικό μπλοκ, κάνουν λάθος.
Η ίδια η πάλαι πότε ισχυρή Μεγάλη Βρετανία απειλείται με διάλυση, κίνδυνος μικρός αλλά εντούτοις πραγματικός. 
Επί πρωθυπουργίας Tony Blair ο οποίας επέτρεψε τη διενέργεια σχετικού δημοψηφίσματος, οι Σκωτσέζοι ψήφισαν υπέρ του να δημιουργηθεί σκοτσέζικο κοινοβούλιο και κυβέρνηση.  Το 2007, πρωθυπουργός της Σκοτίας εκλέγεται ο Alex Salmond του SNP, του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας, ενός κόμματος που είναι παράλληλα σοσιαλδημοκρατικό αλλά και εθνικιστικό καθώς επιδιώκει την ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. 
Το 2011 το SNP υπό την ηγεσία του Salmond σχηματίζει κυβέρνηση πλειοψηφίας. 
Έχοντας το βλέμμα στραμμένο στην ΕΕ, ο Salmond προκηρύσσει δημοψήφισμα ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας από τη Μ. Βρετανία για το Σεπτέμβριο του 2014.
Σε αντίποινα κατά της ΕΕ και υπό το φόβο διάλυσης της Μ.Βρετανίας, ο πρωθυπουργός της David Cameron φέρεται αποφασισμένος να διενεργήσει δημοψήφισμα το 2017 για το αν η Μ.Βρετανία θα παραμείνει στην ΕΕ. 
Υπό την πίεση της προοπτικής του βρετανικού δημοψηφίσματος, η ΕΕ πιέζει τη Σκωτία δηλώνοντας πως αν ανεξαρτοποιηθεί δε θα είναι αυτόματα κράτος μέλος της ΕΕ αλλά θα πρέπει εκ νέου να θωρηθεί η υποψηφιότητα της.
Σε απάντηση των ευρωπαϊκών προκλήσεων, ο Salmond απειλεί πως θα κλείσει τα σκωτζέζικα νερά στα αλιευτικά της ΕΕ σε περίπτωση που η ΕΕ δεν θα δεχθεί την τυχόν ανεξάρτητη Σκωτία  αυτόματα ως κράτος μέλος της ΕΕ. Αυτή είναι η Ευρώπη της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. 

Ιρλανδία

Οι εξελίξεις στη Σκωτία μπορεί να πυροδοτήσουν εξελίξεις και στην Ιρλανδία κυρίως μετά την «ευρωπαϊκή» κρίση της και το «πρόγραμμα στήριξης της» από την ΕΕ και το ΔΝΤ που έφερε τρομακτική ανεργία και μετανάστευση. Από 4.7% το 2007, η ανεργία φθάνει στο 14.6% ενώ η πορνεία διπλασιάζεται κατά το ίδιο διάστημα. 
Τα αίτια της Ιρλανδικής κρίσης είναι παρόμοια με αυτά της ελληνικής: Η ιρλανδική οικονομία μετατρέπεται σταδιακά σε χρηματοπιστωτική: Η ένταξη στο μηχανισμό του ευρώ και τα χαμηλά επιτόκια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανάμεσα σε άλλους παράγοντες οδήγησαν την Ιρλανδία να αυξήσει κατακόρυφα τη ροή κεφαλαίων και να γίνει διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο. 
Δυστυχώς, η φούσκα που έκανε κάποιους να πλουτίσουν θα έσκαγε στα μούτρα των πολλών που από το 2008 και έπειτα καλούνται να πληρώσουν τη χρηματοπιστωτική νύφη-λάμια. 
Ένα από τα αποτελέσματα της ιρλανδικής κρίσης ήταν και πολιτικό: Το «αριστερό» αυτονομιστικό κόμμα Sinn Fein, που σημαίνει «Εμείς» (μόνοι μας) και που έχει συνδεθεί με τον IRA (Ιρλανδικός Επαναστατικός Στρατός) σε δημοσκοπήσεις του Μαΐου για τις ευρωεκλογές έπαιρνε τις 3 από τις 11 θέσεις της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. 
Η απάντηση σε αυτή την πρόκληση δεν άργησε να έρθει: Ο ηγέτης του Sinn Fein, Gerry Adams, ο οποίος είχε μια ζωή πολιτικά ταραχώδη και με πολλαπλές διώξεις, θα βρεθεί για μια ακόμη φορά στο στόχαστρο: Ο Adams θα συλληφθεί για ένα ιδιαίτερα απεχθές έγκλημα που έγινε το 1972! 
Οι διώξεις για της πολιτικές σκοπιμότητες συνεχίζονται.
Πιθανή απόσχιση της Σκωτίας μπορεί να ανοίξει το δρόμο τα επόμενα χρόνια και για την Ιρλανδία

Αγάπη μου, συρρίκνωσα τη Μεγάλη Βρετανία

Όπως είδαμε, μπροστά στον κίνδυνο να εμφανιστούν διαλυτικά φαινόμενα στη Μ. Βρετανία, ο πρωθυπουργός της Cameron απειλεί την ΕΕ με δημοψήφισμα το 2017.
Και μπορεί ο Cameron να μπλοφάρει αλλά υπάρχει κάποιος που δεν μπλοφάρει, κάποιος για τον οποίο η έξοδος της Μ. Βρετανίας από την ΕΕ αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή. 
Αυτός ο κάποιος είναι ο Nigel Farage, ηγέτης του κόμματος UKIP, του κόμματος της ανεξαρτησίας.
Ο Farage δεν είναι απλά «ευρωσκεπτικιστής». Είναι πολέμιος των Βρυξελών. Και οι δημοσκοπήσεις θέλουν το κόμμα του αν όχι πρώτο, τουλάχιστον δεύτερο στις ερχόμενες ευρωεκλογές.
Η γερμανική πολιτική αναγκάζει τους ούτως ή άλλως ευρωσκεπτισκιστές Βρετανούς να έχουν ξεκάθαρη αντιευρωπαϊκή εκπροσώπηση στο Ευρωκοινοβούλιο! 
Και είναι λογικό: Αφού η «ευρωπαϊκή προοπτική» της Μεγάλης Βρετανίας συμβάλλει σε φαινόμενα ικανά να την μετατρέψουν σε Μεσαία ή Μικρή ή ακόμη και καθόλου Βρετανία! 

Γαλλία

Εκλογικά αντίστοιχη είναι και η κατάσταση στη Γαλλία. Ο προηγούμενος Γάλλος Πρόεδρος, ο Nicolas Sarkozy σκόπευε να διατηρήσει την επιρροή της Γαλλίας επιδιώκοντας μια μιλιταριστική πολιτική. Αν η Μέρκελ κρατούσε τα οικονομικά και διοικητικά πρωτεία, ο Sarkozy φανταζόταν μια Γαλλία να ηγείται του μελλοντικού στρατιωτικού βραχίονα της ΕΕ. Εξ ου και η προθυμία του για συμμετοχή στο βομβαρδισμό της Λιβύης και η κοινή επιχείρηση με τους Γερμανούς στο Μάλι.
Δυστυχώς για τον Sarkozy, το βασικό για τους Γάλλους πολίτες δεν ήταν τα παιχνίδια ισχύος σε κοντινότερες ή μακρινότερες γωνιές του πλανήτη αλλά η διάσωση του βιοτικού τους επιπέδου και του «γαλλικού τρόπου ζωής».
Με την πτώση του Sarkozy διαλύεται το δίδυμο Μερκοζύ. Οι Γάλλοι θα επιλέξουν το «σοσιαλιστή» Hollande, ο οποίος θα εξελιχθεί όπως εύστοχα αν και υπερβολικά είχε προειδοποιήσει ο Αλέξης Τσίπρας σε «Ολανδρέου» και δε θα καταφέρει να κάνει τίποτε για να αναχαιτίσει τα φαινόμενα που υποβαθμίζουν τη γαλλική οικονομία και το βιοτικό επίπεδο των Γάλλων.
Με τον Hollande να γίνεται  ο πιο αντιδημοφιλής πρόεδρος στην σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας, το πολιτικό κενό που εμφανίζεται αδυνατεί να καλυφθεί από κάποια από τις συστημικές πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας. 
Αντί αυτών, είναι το Εθνικό Μέτωπο (FN), το κόμμα της Marine Le Pen που «γεμίζει το κοινό» και πείθει όλο και περισσότερους Γάλλους ψηφοφόρους. Όταν η ηγεσία της παραδόθηκε από τον ακροδεξιό πατέρα της, η Marine φρόντισε να λειάνει πολλές από τις από τις επίμαχες θέσεις του κόμματος. 
Σήμερα η κεντρική θέση του FN της Le Pen για τη Γαλλία είναι περίπου ότι και η θέση του UKip  του Nigel για τη Μ. Βρετανία: Η Γαλλία πρώτα για τους Γάλλους: Εθνική κυριαρχία, έλεγχος και περιορισμός του μεταναστευτικού, μείωση της επιρροής των Βρυξελών στη χάραξη γαλλικής πολιτικής και επιπρόσθετα έξοδος από το Ευρώ,
Πάροτι το UKip έρχεται σε σύγκρουση με το FN για το ποιος θα ηγείται του μετώπου κατά των Βρυξελλών και του Βερολίνου στο ερχόμενο ευρωκοινοβούλιο, φαντάζει πολύ πιθανόν να συνεχίσουν να υπάρχουν υπόγειες γέφυρες ανάμεσά τους.
Οι δημοσκοπήσεις θέλουν τη Marine Le Pen πολύ κοντά στην πρωτιά στην Ευρωεκλογές. Αν αυτή η τάση συνεχιστεί και η Le Pen κατακτήσει αργότερα και τη Γαλλική προεδρία, ενδεχόμενη συνέχιση της γερμανικής αδιαλλαξίας θα σημάνει τη διάλυση της ευρωζώνης. Οριστικά και αμετάκλητα. 

Ιταλία

Αν κατέβουμε ακόμη ποιο νότια στη δικιά μας Μεσόγειο, θα βρούμε τις αυτονομιστικές σπίθες να έχουν αναζωπυρωθεί από την οικονομική κρίση και ακόμη περισσότερο από τις καταστροφικές πολιτικές «αντιμετώπισης» της.
Η Ιταλία είχε εδώ και καιρό αυτονομιστικά ζητήματα με τμήματα του κάποτε πλουσίου Βορρά να θέλει να αποσχιστεί από το φτωχό Νότο. Κύριος πολιτικός εκφραστής αυτού του αιτήματος να είναι η Λέγκα του Βορρά. 
Η πολιτική διαδρομή της Λέγκας τα προηγούμενα χρόνια έχει αποθαρρύνει πολλούς υποστηρικτές της. Παρά ταύτα, οι δημοσκοπήσεις θέλουν τη Λέγκα να αυξάνει το ποσοστό της και να έχει εκπροσώπηση στο Ευρωκοινοβούλιο όπου φιλοδοξούν να δημιουργήσει κοινό αντιφεντεραλιστικό μέτωπο με τα UKip και FN. 
Αν και η Λέγκα δεν πείθει τους Ιταλούς, μιας και πολύ περισσότεροι ψηφοφόροι επιλέγουν σε ποσοστό κοντά στο 20% ένα άλλο κόμμα που τάσσεται κατά του Ευρώ, το κόμμα των Πέντε Αστέρων του κωμικού Beppe Grillo, οι αποσχιστικές τάσεις σε κομμάτια του πληθυσμού έχουν σαφώς ενισχυθεί και σε αυτό έχουν συμβάλει όχι μόνο οι καταστροφικές οικονομικές πολιτικές της γερμανικές ηγεμονίας μέσα στην ΕΕ αλλά και τα αίσχη της στην Ουκρανία που οδήγησαν στο δημοψήφισμα της Κριμαίας: 
Στις 16 Μαρτίου του 2014, την ίδια μέρα που διεξάγεται το δημοψήφισμα στην Κριμαία διοργανώνεται ιδιωτικά δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Βενετίας. Τα αποτελέσματα είναι σαρωτικά: 87% των ψήφων είναι υπέρ της ανεξαρτητοποίησης της Βενετίας. 
Παρότι το ίδιο το δημοψήφισμα είναι μεθοδολογικά αναξιόπιστο, μετέπειτα δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι η κυρίαρχη τάση στη Βενετία είναι η απόσχιση.
Η απάντηση από τον ευρωφασισμό δεν αργεί να έρθει: Στις 2 Απριλίου του 2014 24 Ιταλοί συλλαμβάνονται στη Βενετία από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία  με την κατηγορία ότι σχεδίαζαν συνομωσία απόσχισης. Στη διάθεση τους βρέθηκε ένα τρακτέρ που είχε αυτοσχέδια μετατραπεί σε …τανκ! Προφανώς θα όργωναν τα χωράφια των αποσχιστικών τάσεων για να δρέψουν αργότερα τον απαγορευμένο καρπό της αυτονομίας.

Η Ισπανία και το κόκκινο πανί του Ευρώταυρου

Είναι γνωστό το αίτημα της αυτονόμησης των Βάσκων. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι οι αυτονομιστικές τάσεις φθάσαν και στην … Καταλονία! 
Το Δεκέμβριο του 2013 τα καταλανικά κόμματα συμφωνήσαν να διεξαχθεί δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας στις 7 Νοεμβρίου του 2014,λίγο μετά το δημοψήφισμα της Σκωτίας.
Ο λόγος είναι η φτωχοποίηση της κάποτε πλούσιας Καταλονίας εξαιτίας της κρίσης και των πολιτικών αντιμετώπισης της. Και αυτό δεν είναι δικιά μας εκτίμηση αλλά δηλώνεται και στη διατύπωση της ανακοίνωσης του καταλανικού δημοψηφίσματος: το δημοψήφισμα θα διενεργηθεί «εκτός και αν το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό πλαίσιο καταστήσει μια αναβολή απαραίτητη»
Η ισπανική κυβέρνηση φρόντισε να τονίσει με τον εμφατικότερο των τρόπων πως ένα τέτοιο δημοψήφισμα απλά «δε θα γίνει»
Περιμένουμε λοιπόν και συλλήψεις Καταλανών σύντομα με την κατηγορία της «τρομοκρατίας»

Ευρωπαϊκός Βορράς εναντίον Ευρωπαϊκού Βορρά

Είναι λογικό και αναμενόμενο οι χώρες που έχουν πληγεί από τη γερμανική ηγεμονία να αμφισβητούν το τωρινό ευρω-ιερατείο. Ο «ευρωσκεπτικισμός» όμως πλήττει και την κοιτίδα της οικονομικής δικτατορίας του Ευρώ, τον Ευρωπαϊκό Βορρά. 
Στη Φινλανδία το κόμμα των Finns (των αληθινών Ολλανδών), εθνικιστικό κόμμα με αριστερή φορολογική πλατφόρμα, πολέμιο της ΕΕ και υπέρ του μεταναστευτικού ελέγχου αγγίζει πλέον δημοσκοπικά το 20% των ψήφων. 
Στη Δανία, το Κόμμα των Δανών (DPP), με θέσεις κατά της ένταξης στο Ευρώ και με το οξύμωρο του ελέγχου στο μεταναστευτικό και της αυξημένης κοινωνικής πρόνοιας για ευαίσθητες ομάδες των Δανών αγγίζει και αυτό το 20% των ψήφων. 
Στην Αυστρία, το FPO, το Αυστριακό κόμμα της Ελευθερίας της, το κόμμα που κάποτε πρέσβευε τον πανγερμανισμό έχει εδώ και καιρό μετεξελεχθεί σε Πατριωτικό κόμμα. Οι θέσεις του είναι κατά του Ευρώ και υπέρ του μεταναστευτικού ελέγχου και τα ποσοστά του σήμερα ξεπερνούν το 20%
Στην Ολλανδία το PVV, το κόμμα της Ελευθερίας του Geer Wilder, με θέσεις αντιμεταναστευτικές, αντιϊσλαμικές και εξόδου από την ΕΕ αγγίζει και αυτό το 20%.
Ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία ένα νεοσύστατο κόμμα, το AFD (Εναλλακτική για τη Γερμανία), ένα κόμμα που θέλει να κάνει την «επανάσταση των λογικών ανθρώπων» με θέσεις κατά του Ευρώ ή έστω υπέρ του ανασχεδιασμού του και με ενστάσεις για το βάρος που σηκώνει η Γερμανία για χάρη της υπόλοιπης ΕΕ, αναμένεται να μπει στο ευρωκοινοβούλιο. 
Κάποια από αυτά τα κόμματα αναμένεται να τερματίσουν πρώτα στη χώρα τους στις ευρωεκλογές. 

Συμπεράσματα

Η ενιαία Ευρώπη σήμερα δεν υπάρχει. Είναι ένα κατασκεύασμα των μήντια. Το 60% των Ευρωπαίων δηλώνουν δυσαρεστημένοι από την Ευρώπη. 
Τα περισσότερα από τα ευρωπαϊκά κόμματα που περιγράφονται προπαγανδιστικά από τα τραπεζικά μήντια (στην πλειοψηφία τους τα μήντια ελέγχονται από το χρηματοπιστωτικό) ως ακραία δεν είναι τα αίτια των δεινών της Ευρώπης αλλά κάποιες φορές απλά συμπτώματα και σπανιότερα απόπειρες λύσης των άλυτων προβλημάτων που το ιερατείο του Ευρώ έχει δημιουργήσει. 
Κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΑΝΕΛ δεν είναι κατασκευάσματα μιας νοσηρής ελληνικής ιδιοτροπίας αλλά εκφράζουν μια πανευρωπαϊκή δυσφορία κατά των γραφειοκρατών που χαράσσουν τις πολιτικές της ΕΕ. . 
Τα συστημικά κόμματα που μιλάν για μια Ευρώπη της προόδου, αποκρύπτουν συστηματικά την πραγματική εικόνα της Ευρώπης σήμερα. Είναι αυτά που οδηγούν την Ευρώπη σε σίγουρη αποσύνθεση. 
Είναι αυτά που εξασφαλίζουν στους τραπεζίτες κέρδη και ασυλία και στέλνουν το λογαριασμό στους λαούς.
Στις Ευρωεκλογές ψηφίζουμε αν η ΕΕ θα αλλάξει ή θα διαλυθεί. Και για να μην διαλυθεί η Ευρώπη πρέπει άρδην να απαλλαχθεί των «καθηκόντων» του το πολιτικό προσωπικό που υπηρετούσε την τραπεζοκρατία προκειμένου τα συστημικά κόμματα, τα μήντια και οι συναφείς τους επιχειρηματίες να ρουφάν με το μπουρί δανεικά και αγύριστα «φθηνά δάνεια» από την ΕΚΤ και να τσουγκράν τα παραγεμισμένα ποτήρια τους στην υγεία του κορόιδου.
Δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος για τους Ευρωπαϊκούς λαούς από τα ευρωαδιέξοδα των Βρυξελλών και του Βερολίνου πέρα από μια άλλη Ευρώπη και την επιστροφή της πολιτικής στο προσκήνιο αντί της δράσεως της στο παρασκήνιο.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com 16/5/2014. 

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

19 Μαϊου 1919: Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού...


Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανές δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Πηγή:sansimera.gr

Αποχαιρετισμός...


anna-pollatou-3-310x232

"Θα λάμπεις αστέρι στον ουρανό, όπως έλαμπες και στη ζωή"

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Καλό ταξίδι, άξια Ολυμπιονίκη, Άννα Πολλάτου. Σε ευχαριστούμε...


Η αδικοχαμένη πρωταθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής είναι διπλά άξια που κατάφερε να λάμψει στον ελληνικό αθλητισμό, έστω και για λίγα χρόνια. Γιατί η καριέρα στη ρυθμική γυμναστική κρατάει λίγα χρόνια.

Στους ξενώνες του Αγίου Κοσμά η μικρή Άννα από το Αργοστόλι γνώρισε τη Μαρία Γεωργάτου, την Ειρήνη Αϊνδηλή, τη Χαρά Καρυάμη, την Εύα Χριστοδούλου, την Κλεονίκη Γεωργακοπούλου και τη μικρότερη Κλέλια Πανταζή. Επί σειρά ετών το πρόγραμμα ήταν το ίδιο, σχολείο, διπλή προπόνηση και φαγητό που δεν χαίρονται οι έφηβες. Όταν τους επισκέπτονταν οι οικογένειες τους, τους έδιναν κρυφά σοκολάτες, πατατάκια πίσω από την πλάτη της προπονήτριας Μαρίνα Φατέεβα.

Τα νεαρά κορίτσια δεν έπρεπε να παρεκκλίνουν από το στόχο, τη διάκριση στους αγώνες της ρυθμικής γυμναστικής. Τα λάθη ήταν ασυγχώρητα, τα κορίτσια έμαθαν να λειτουργούν ως ένα, εντός και εκτός ταπί. Χάρη στην επιμονή της Φατέεβα αυτές οι γυμνάστριες εξελίχθηκαν σε πραγματική "ομάδα όνειρο", έγιναν γνωστά ως τα "χρυσά κορίτσια" που έσπασαν τη ρωσική κυριαρχία, πράγμα ανήκουστο, στις μεγάλες διοργανώσεις.

Το 1999 στην Οζάκα η εθνική ανσάμπλ χάρισε στην Ελλάδα μια από τις σπουδαιότερες διακρίσεις στην ιστορία του αθλητισμού, δύο χρυσά μετάλλια και ένα ασημένιο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Οζάκα. Ολόκληρη η Ελλάδα ζούσε στον πυρετό των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, οι Έλληνες αθλητές είχαν μόνο επιτυχίες, όμως εκείνα τα κορίτσια τα αγάπησε όλη η Ελλάδα.

Με την αθωότητα τους, τον αυθορμητισμό τους μπήκαν στα σπίτια τους. "Τι σημαίνει για εσένα αυτό το μετάλλιο;", τους είχε ρωτήσει ένας δημοσιογράφος, πετώντας τους το μετάλλιο στα χέρια "τους κόπους μας και τα όνειρα μας", είχε απαντήσει η Αϊνδιλή.

Η εθνική ανσάμπλ είχε κυριαρχήσει και στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Ήταν δεδομένο πως θα κατακτούσε άνετα το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000. Ένα λάθος στο πρόγραμμα με τα πέντε ζευγάρια κορύνες τους χάλασε τον τελικό και μετά από το πρόγραμμα με τις τρεις κορδέλες και τα δύο στεφάνια δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν τα δάκρυα τους. Είχαν κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο, αλλά όχι το χρυσό που ήθελαν. Το κλάμα τους συγκίνησε την Ελλάδα που τις αγάπησε περισσότερο.

Πριν καν μπει στα 18 της χρόνια η Πολλάτου αποχώρησε. Ηλικιακά ολοκληρώθηκε η καριέρα της. Όλα τα κορίτσια βρέθηκαν κοντά στη Γεωργάτου που υπέστη αιμάτωμα στο κεφάλι, κάνοντας μονόζυγο στο πατρικό της στην Κέρκυρα. Ανυπομονούσαν για τα χρόνια που θα έρχονταν.

Με τα προνόμια που έδινε η πολιτεία στους αθλητές είχαν τα εφόδια για να συνεχίσουν την ενήλικη ζωή τους μακριά από το ασφυκτικά προστατευμένο κλίμα της γυμναστικής. Σπούδασαν, δυο εξ αυτών πήγαν στην Αμερική, έκαναν διάλειμμα από τη γυμναστική. Ποτέ δεν έχασε η μια την άλλη.

Μια μια επέστρεψαν σιγά σιγά στη γυμναστική, έγιναν ξανά ομάδα εμπνέοντας τις νεότερες αθλήτριες. Σχεδόν όλες έγιναν προπονήτριες. Η Πολλάτου συνεργαζόταν με ένα σύλλογο στα Μέγαρα, υπηρετούσε στο υπουργείο Άμυνας. Το πρόσχαρο κορίτσι μεγάλωσε και έγινε ένας κοινωνικός άνθρωπος με ανησυχίες.

Η τελευταία συνέντευξη της Άννας Πολλάτου...Μερικές μέρες πριν...

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

"Ασύλληπτο έγκλημα" το λουκέτο στο 18 ΑΝΩ...


.



Οι γυναίκες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χάρη στο δημόσιο πρόγραμμα απεξάρτησης διηγούνται την ιστορία της ζωής τους στην «Εφ.Συν.» και προειδοποιούν για τις επιπτώσεις από το κλείσιμο του ΨΝΑ.

«Οταν σκέφτομαι την προοπτική να κλείσει το 18 ΑΝΩ, θυμάμαι εμένα στον συμβουλευτικό σταθμό της Αριστείδου. Οι δύο συμβουλευτικοί σταθμοί του 18 ΑΝΩ στην Αριστείδου και στην Ασκληπιού είναι καθημερινά γεμάτοι από παιδιά που θέλουν να ζήσουν. Τι θα πουν σε όλους αυτούς; “Συγγνώμη, δεν μπορείτε να ζήσετε. Το κλείνουμε”. Δεν μπορώ να το φέρω στο μυαλό μου ούτε καν σαν εικόνα…»  

Το προαναγγελθέν λουκέτο στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής στο Δαφνί, που έχει προγραμματιστεί για το 2015, πυκνώνει τις ανησυχίες για το τι θα συμβεί με το 18 ΑΝΩ, το μεγαλύτερο δημόσιο πρόγραμμα απεξάρτησης του ΕΣΥ, που ανήκει διοικητικά στο ΨΝΑ. Υστερα από τέσσερις δεκαετίες λειτουργίας με τη σημερινή του φιλοσοφία, το 18 ΑΝΩ, που ξεκίνησε σαν ένα περίπτερο μέσα στο Δαφνί και έχει σήμερα 33 δομές σε όλη την Αττική, εκπέμπει σήμα κινδύνου, καθώς η λειτουργική κατάρρευση είναι προ των πυλών και το μέλλον του πιο αβέβαιο από ποτέ… 

Μειωμένος προϋπολογισμός για λειτουργικά έξοδα και τοξικολογικές εξετάσεις σχεδόν στο ένα τέταρτο, περικοπές στην τροφοδοσία, ελλείψεις προσωπικού, με τελευταίο χτύπημα τη διαθεσιμότητα στους εκπαιδευμένους οδηγούς, μπλοκάροντας έτσι -εκτός από τη σίτιση και την περίθαλψη των θεραπευόμενων σε εξωτερικές δομές- ακόμα και τις ψυχο-εκπαιδευτικές δραστηριότητες και την επικοινωνία τους με τον έξω κόσμο. 


Εν κρυπτώ 

Τον φόβο για κλείσιμο ή οριακή υποβάθμιση του 18 ΑΝΩ ενισχύει η πρόσφατη απόφαση του υπουργείου Υγείας να παρακάμψει τον διευθυντή της μονάδας, Αλ. Κυρούση, τοποθετώντας ως εκπρόσωπο του 18 ΑΝΩ στην Εθνική Επιτροπή Σχεδιασμού και Συντονισμού για τα Ναρκωτικά απευθείας τον διευθυντή του ΨΝΑ, Π. Θεοδωράκη, απόφαση που, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, πάρθηκε εν κρυπτώ και χωρίς ενημέρωση. 

Μέσα στις γιορτές του Πάσχα, κι ενώ οι θεραπευόμενες του ξενώνα του 18 ΑΝΩ για μητέρες με παιδιά δεν ήξεραν αν και για πόσο θα έχουν γάλα για τα μωρά, καθώς οι διαθεσιμότητες των οδηγών όξυναν τα προβλήματα, συναντηθήκαμε με τις γυναίκες του προγράμματος. Δεκάδες γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, που είτε ολοκληρώνουν τα προγράμματα απεξάρτησης είτε συνεχίζουν στα τμήματα κοινωνικής επανένταξης, τα μοναδικά στην Ελλάδα μόνο για γυναίκες. 

Κάποιες ήρθαν στη συζήτηση με τα μωρά τους -στο καροτσάκι ή στην αγκαλιά, να μπουσουλάνε ή να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Η μικρή αίθουσα σε εξωτερική δομή του 18 ΑΝΩ στο Γκύζη γέμισε από παιδικά γέλια, φωνές, μπιμπερό. Τα μωρά πηγαινοέρχονταν από τη μια αγκαλιά στην άλλη, νιώθοντας ασφάλεια. «Τα παιδιά αυτά είναι τα πιο κοινωνικά, μοιράζονται τα πάντα, γιατί γνωρίζουν τη λειτουργία της ομάδας», εξηγεί η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα, επί δεκαετίες επιστημονική υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ και ακούραστη ψυχή του. 

Μας εξηγεί τις πολλαπλές ωφέλειες των προγραμμάτων απεξάρτησης για γυναίκες, προγραμμάτων «ευαίσθητων στο φύλο» –gender sensitive, σύμφωνα με την αγγλική ορολογία. «Η θέση του 18 ΑΝΩ είναι ότι δεν υπάρχει αντρική και γυναικεία τοξικομανία. Ομως υπάρχουν ιδιαιτερότητες που έχουν να κάνουν με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Υπάρχουν προκαταλήψεις εναντίον της, κοινωνικά στερεότυπα που την παγιδεύουν. Τα εσωτερικεύει και η ίδια και τα πιστεύει, ότι φταίει για όλα, επειδή είναι γυναίκα, έχει μικρότερη αξία από τον άντρα… Ολα αυτά τα παίρνει κανείς υπόψη και στην απεξάρτηση». 


Κρυφή πληγή 

Η τοξικομανία των γυναικών παραμένει σε μεγάλο βαθμό κρυμμένη. Μόλις μία γυναίκα αναζητά βοήθεια ανά πέντε άντρες. Ακόμα πιο δύσκολα αν είναι μητέρα. «Βιβλιογραφικά είναι αποδεδειγμένο ότι αν η μητέρα πάρει το παιδί μαζί της στο πρόγραμμα, το παιδί έχει την ψυχολογική βοήθεια που χρειάζεται και μπορεί να έχει μια καταπληκτική εξέλιξη. Οχι μόνο δεν κινδυνεύει να στραφεί στις ουσίες, όπως θα γινόταν αν το είχε μαζί της στις πιάτσες, αλλά επιπλέον έχει αποδειχθεί ότι αυτά τα παιδιά διακρίνονται, έχουν επιδόσεις, γίνονται σπουδαίοι άνθρωποι. Γι’ αυτό υπάρχει ένα κίνημα στην Ευρώπη να γίνουν προγράμματα απεξάρτησης που τα παιδιά να είναι μαζί με τις μητέρες. Να μην τις αποχωρίζονται. Είναι θεραπεία για τη μητέρα και η καλύτερη πρόληψη για το παιδί», λέει η κ. Μάτσα. 

Το πρώτο που σου κάνει εντύπωση στις γυναίκες του 18 ΑΝΩ, μητέρες και μη, εκτός από το ευθύ και περήφανο βλέμμα τους και τη διαύγεια του λόγου τους, είναι το πόσο όμορφες είναι. Ολες τους, και όχι μόνο εκείνες που είναι αντικειμενικά εντυπωσιακές, εκπέμπουν μια εσωτερική ομορφιά και την ψυχική δύναμη ανθρώπων που αγωνίζονται ατομικά και συλλογικά να αλλάξουν τον εαυτό τους και τον κόσμο. Μίλησαν για την εμπειρία τους στο 18 ΑΝΩ, το ανεξίτηλο χνάρι που άφησε στη ζωή τους, τα «άλλα κορίτσια που τις περιμένουμε να έλθουν κι αυτές» και το «ασύλληπτο έγκλημα, αν το κλείσουν». 

Η Τζαννέτα είναι 50 ετών και έμαθε το 18 ΑΝΩ στη φυλακή, έπειτα από αποτυχημένες προσπάθειες απεξάρτησης στα προγράμματα υποκατάστασης του ΟΚΑΝΑ. Η Ευτυχία μένει στον ξενώνα για τις μητέρες, και ας μην έχει παιδί. Το θεωρεί δώρο, κάνοντας αναδρομή στη δική της παιδική ηλικία, στο ποιες ελλείψεις την έσπρωξαν στις ουσίες. «Εξάλλου, όταν σε αγκαλιάζει ένα μωρό, τα ξεχνάς όλα». Η Ελπίδα μπήκε στο πρόγραμμα τρεισήμισι μηνών έγκυος. Τώρα έχει ένα υπέροχο κοριτσάκι. Ολες οι γυναίκες έχουν βιώσει τις περικοπές, έχουν δει το ψυγείο του ξενώνα άδειο, έχουν δει όμως και το «νοιάξιμο του προσωπικού να μη μας λείψει τίποτα». 

Οι λέξεις «αγάπη», «φροντίδα», «ζεστασιά» επανέρχονται στον λόγο τους. Χάρη σε αυτό το συνεχές νοιάξιμο έμειναν στο πρόγραμμα κοπέλες σαν τη Φαίη, που τους πρώτους τρεις μήνες «δυσκολευόμουν τόσο να μιλήσω σε άνθρωπο, που κρυβόμουν κάτω από το τραπέζι και μίλαγα μόνο στον σκύλο Μέρλιν». Τώρα η Φαίη ολοκληρώνει την επανένταξη και ψάχνει για δουλειά. 
Δεν είναι εύκολο για καμία, όμως -όπως λέει η Ευγενία- «η μεγάλη φιλοσοφία του 18 ΑΝΩ είναι να αντέχεις να ζεις την πραγματικότητά σου… Και μαζί μ’ αυτό είναι και το όραμα ότι υπάρχει ζωή, ότι μπορείς να αλλάξεις την κοινωνία. Δεν το βλέπεις αυτό όταν πίνεις». 


Κοντρά στα στερεότυπα 

Οι μητέρες του 18 ΑΝΩ διαψεύδουν τα στερεότυπα που στιγματίζουν τις γυναίκες τοξικομανείς, ακριβώς επειδή έχουν υποφέρει από αυτά. Πολλές έφτασαν στα προγράμματα του 18 ΑΝΩ στο μαιευτήριο. Αλλες οδηγήθηκαν εκεί, όντας ήδη μητέρες. Για την καθεμία ήταν διαφορετικά. Ολες, όμως, ενώ έχουν δεθεί με τα παιδιά τους, που κι αυτά έχουν ευνοηθεί από το ψυχοπαιδαγωγικό πλαίσιο του προγράμματος, ταυτόχρονα δεν περιορίζονται στον ρόλο της «καλής μανούλας». 

Η Ολγα, που ο γιος της της «έδωσε δυο φορές ζωή, μια όταν έγινα μητέρα και μια επειδή εξαιτίας του ήρθα στο πρόγραμμα και κατάλαβα ότι γίνεται και καθαρή», η Σοφία που μπήκε στο πρόγραμμα με μόνο σκοπό να πάρει το παιδί, αλλά κατάλαβε ότι στην πραγματικότητα το χρειάζεται η ίδια. Η Μαίρη, παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών που τα έχει μαζί της στον ξενώνα, η Αλεξία που ήρθε από την επαρχία, χωρίς να ξέρει καν πόσο μηνών έγκυος είναι και σε ένα μήνα γέννησε… Ιστορίες με ευτυχή έκβαση, που όμως συνεχίζονται ως ένας διαρκής αγώνας, όχι μόνο με την εξάρτηση, αλλά και με τον κοινωνικό ρατσισμό. 

«Πάλι εδώ εσύ; Δεν σου είπα να κάνεις στείρωση;». Αυτά τα λόγια άκουσε τοξικοεξαρτημένη που πήγε να γεννήσει σε δημόσιο νοσοκομείο, όπως τα μεταφέρει συνθεραπευόμενή της. «Και της φάνηκε φυσιολογικό. Πολλές θεωρούν λογικό ότι θα τους το πάρουν το παιδί, επειδή είναι εξαρτημένες. Δεν ξέρουν καν ότι υπάρχει αυτό το πρόγραμμα, ότι μπορούν να γίνουν καλά. Είναι πολλά άλλα κορίτσια εκεί έξω που τα περιμένουμε». 

Για το τέλος συγκρατώ τα λόγια της Γεωργίας που, έπειτα από 18 χρόνια στη χρήση και δύο χρόνια καθαρή, ολοκληρώνει την κοινωνική επανένταξη και έχει ήδη νοικιάσει το δικό της σπίτι: «Οταν σκέφτομαι την προοπτική να κλείσει το 18 ΑΝΩ, θυμάμαι εμένα στον συμβουλευτικό σταθμό της Αριστείδου. Οι δύο συμβουλευτικοί σταθμοί του 18 ΑΝΩ στην Αριστείδου και στην Ασκληπιού είναι καθημερινά γεμάτοι από παιδιά που θέλουν να ζήσουν. Τι θα πουν σε όλους αυτούς; “Συγγνώμη, δεν μπορείτε να ζήσετε. Το κλείνουμε”. Δεν μπορώ να το φέρω στο μυαλό μου ούτε καν σαν εικόνα»…

Της Αφροδίτης Τζιαντζή Πηγή:www.efsyn.gr

Η αξία της Γνώσης


Ας υποθέσουμε ότι κάποιος σας ζητάει να βρείτε την τετραγωνική ρίζα του αριθμού 12345678987654321. Μάλλον θα νιώσετε αμηχανία. Γιατί όμως ένας μαθηματικός θα χαμογελάσει πονηρά και θα το λύσει αμέσως; Προϕανώς επειδή ξέρει ότι:

1 x 1 = 1

11 x 11 = 121

111 x 111 = 12321

1111 x 1111 = 1234321

11111 x 11111 = 123454321

111111 x 111111 = 12345654321

1111111 x 1111111 = 1234567654321

11111111 x 11111111 = 123456787654321

111111111 x 111111111 = 12345678987654321

και όχι επειδή έχει κάποιες ιδιαίτερες, μοναδικές ικανότητες.

Γιατί το αναϕέρω; Επειδή από τότε που εμϕανίστηκε το Διαδίκτυο, πολλοί θεωρούν ότι δε χρειάζεσαι γνώσεις. Ό,τι δεν ξέρεις, μπορείς να το βρεις στο Google. Αυτό που χρειάζεσαι είναι δεξιότητες: να βρίσκεις τις πληροϕορίες που θέλεις, να συνθέτεις, να σκέϕτεσαι κριτικά, να σκέϕτεσαι δημιουργικά, να λύνεις προβλήματα. Θεωρούν, μάλιστα, πως οι συγκεκριμένες δεξιότητες είναι γενικές· μπορούν να εϕαρμοστούν παντού και δεν εξαρτώνται από το γνωστικό αντικείμενο.

Για μένα και για κάποιους άλλους, οι παραπάνω απόψεις δε στέκουν: Ούτε οι συγκεκριμένες δεξιότητες είναι γενικές ούτε είναι ανεξάρτητες από τις γνώσεις. Πάρτε για παράδειγμα το προηγούμενο μαθηματικό προβλήμα. Πώς θα το λύναμε χωρίς τις ειδικές γνώσεις, στηριζόμενοι μόνο σε κάποιες γενικές δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων; Ή είναι δυνατόν να προτείνει κάποιος τρόπους αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης στηριζόμενος σε γενικές δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων, αγνοώντας όμως βασικές οικονομικές έννοιες και αρχές; Ή να κρίνει μία λύση επειδή έχει ανεπτυγμένη την κριτική ικανότητα, κι ας μην έχει ποτέ του ακούσει τίποτα σχετικό με την Οικονομική Επιστήμη;

Οι γνώσεις είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένες με τις δεξιότητες. Φυσικά, οι δεξιότητες εξαρτώνται και από το γνωστικό αντικείμενο. Άλλη είναι η μεθοδολογία της Φυσικής, άλλη της Ιστορίας, άλλη της Παιδαγωγικής. Υπάρχουν κοινά σημεία, υπάρχουν και διαφορές. Δεν είναι δυνατόν να μάθεις να ερευνάς και να επιλύεις προβλήματα ανεξάρτητα από τη φύση και το πλαίσιο του προβλήματος. Εκτός κι αν θέλεις να αγγίζεις την επιφάνεια των πραγμάτων. Οι συνέπειες για τη διδασκαλία είναι προφανείς: η σκέψη του μαθητή καλλιεργείται σε κάθε μάθημα διδάσκοντας την ιδιαιτερότητα κάθε γνωστικού αντικειμένου. Η παραπάνω θέση δεν παραβλέπει την ανάγκη να καταργήσουμε τα στεγανά μεταξύ των μαθημάτων. Δεν μπορεί όμως η ανάγκη αυτή να καταργήσει και τη διαφορετικότητά τους.

Πηγή: Ars Longa Vita Brevis/Ένας καλωδιωμένος Δάσκαλος

Ο Μεγάλος Αλεξανδρινός Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης (1863 - 1933)


Αν σήμερα θεωρούμε την ποιητική αξία του Κωνσταντίνου Καβάφη κάτι το δεδομένο, αυτό δεν ίσχυε πάντα. Τον κατέκριναν, τον χλεύασαν σε μεγάλο βαθμό, τον παρώδησαν και πολλοί προσπάθησαν να αποδείξουν πως όσα έγραφε «δεν συνιστούσαν ποίηση». Και αυτό συνέβαινε όχι μόνο όσο ζούσε αλλά και μετά το θάνατό του.

Δεν έχει υπάρξει και ελπίζω να μην υπάρξει πιο «κακοποιημένος»από τους αναγνώστες και κάποιους εκπαιδευτικούς – εξεταστές ποιητής από τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Είναι ο ποιητής που έχει διαβαστεί αποσπασματικά όσο κανένας άλλος, που έχει αναλυθεί κατά λέξη όσο κανένας άλλος- σε τέτοιο βαθμό που χάνεται ολότελα το νόημά του, σε τέτοιο βαθμό που οτιδήποτε ζωντανό μέσα του ασφυκτιά και πεθαίνει. Είναι αυτός που όλοι έχουμε διαβάσει δίστιχά του χωρίς να γνωρίζουμε το συγκείμενο (το context) και –όπως είναι μαθηματικά λογικό και αναμενόμενο- βγάλαμε βεβιασμένα συμπεράσματα. Το «τι θέλει να πει ο ποιητής», κυρίες και κύριοι, δεν είναι ποτέ ο αυτοσκοπός και –ευτυχώς- δεν υπάρχει σωστή απάντηση.

Πρώτον, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θέλει να πει ο ποιητής γιατί δεν τον έχεις μπροστά σου να τον ρωτήσεις και να σου απαντήσει. Το να μαντεύει ο καθένας τι μπορεί να είχε στο μυαλό του ο Καβάφης και να θέτει την εικασία του ως δεδομένο και απαράβατο κανόνα, είναι ακριβώς το αντίθετο από τον ίδιο τον σκοπό της Ποίησης.Το να ζητείται από τον κάθε μαθητή- σπουδαστή- φοιτητή να μάθει απ’έξω την προσωπική θεωρία του οποιουδήποτε -κατά τ’άλλα πολυδιαβασμένου και μορφωμένου ερευνητή- και να είναι σε θέση να την αναπαράγει κατά λέξη, είναι, για μένα, έγκλημα.

Επίσης, ένα ποίημα είναι –ευτυχώς και πάλι- κάτι πολύ προσωπικό και εξατομικευμένο και λέει άλλα πράγματα στον καθένα ανάλογα με την ηλικία του, το χαρακτήρα του, τα βιώματά του, τα όνειρά του, τους εφιάλτες του, τις εμμονές του, το βλέμμα του, τον τρόπο που αγγίζει, τον τρόπο που μυρίζει. Ένα ποίημα μού λέει άλλα πράγματα από αυτά που λέει σε σένα και λέει άλλα πράγματα σε μένα στα 20 και άλλα στα 30 μου. Ακριβώς εκεί έγκειται και η ομορφιά του.

Ας μάθουμε επιτέλους στους ανθρώπους να σκέφτονται και όχι τι να σκέφτονται.


n

7 πράγματα που μου έμαθε ο Καβάφης για τη ζωή

1. Τον φόβο σου μόνο εσύ μπορείς να τον θρέψεις και μόνο εσύ μπορείς να τον καταστρέψεις. Τα τέρατα ζουν μέσα σου και στο χέρι σου είναι μόνο αν θα τα αφήσεις να μεγαλώσουν ή όχι. Ή, όπως λέει και ο Καβάφης, «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου».

2. Οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου να είναι λίγοι και καλοί. Μην αναλώνεσαι με ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα, που σε μειώνουν, που δεν θέλουν το καλό σου, που δεν ξέρουν να δίνουν. Μην εξαντλείσαι «μέσα στην πολλή συνάφεια του κόσμου».

3. Αυτά που δεν λες, αυτά που δεν ζεις, αυτά που δεν θες να παραδεχθείς ούτε στον εαυτό σου, τα απωθημένα και τα καταπιεσμένα σου ένστικτα είναι αυτά που θα έρθουν μια μέρα και θα σε εκδικηθούν, θα σε πνίξουν.Μην καταπιέζεις τον εαυτό σου, μην δημιουργείς αδιέξοδα εκεί που δεν υπάρχουν. Ζήσε.

4. Πόθος. Έρωτας. Σεξ. Αγάπη. Οι μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις. Απόλαυσέ τες.

n

5. Δεν έχουν σημασία μόνο αυτά που ζήσαμε. Ίσως μεγαλύτερη σημασία έχουν αυτά που δεν ζήσαμε. Οι έρωτες οι ανεκπλήρωτοι, όλα τα «σ αγαπώ» που τσιγκουνευτήκαμε, όλα τα σώματα που αγγίξαμε μόνο νοητά, όλα τα χείλη που ονειρευτήκαμε αλλά φοβηθήκαμε να φιλήσουμε. Ίσως τα «όχι» μας μας έκαναν αυτό που είμαστε, όχι τα «ναι» μας. Ίσως.

6. Ό,τι αρχίζει, θα τελειώσει. Ό,τι δεν αρχίσει δεν θα τελειώσει και ποτέ. Έρωτας δεν είναι μόνο ό,τι εκπληρώθηκε- είναι και ό,τι πόθησες. Ίσως γι’ αυτό μας τρώνε για πάντα οι ανεκπλήρωτοι έρωτες. Δεν πεθαίνουν γιατί δεν κατάφεραν να γεννηθούν.

7. Το να παραδεχθούμε ότι κάτι πέθανε, ότι έκανε τον κύκλο του, ότι δεν είναι πια ό,τι ήταν, ότι το χάσαμε για πάντα, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η μόνη λύση είναι, όμως, να αποχαιρετήσεις αυτό που φεύγει «σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος». Τουλάχιστον «σαν». Μέχρι να γίνεις θαρραλέος.


n

Η ζωή και το έργο του Κωνσταντίνου Καβάφη σε 16 γεγονότα

1. O Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρειατης Αιγύπτου στις 29/4/1863 και πέθανε στα γενέθλιά του, στις 29/4/1933, σε ηλικία 70 ετών στην γενέτειρά του, αφού είχε νοσήσει από καρκίνο του λάρυγγα.

2. Δούλεψε ως δημόσιος υπάλληλος, ως Γραφέας στην αγγλική υπηρεσία Αρδεύσεων του Υπουργείου Δημοσίων Έργων και παρέμεινε 33 χρόνια στο ίδιο γραφείο.

3. Ήταν ασυμβίβαστος στην ποίησή του, στα όνειρά του, στα ιδανικά του αλλά στην προσωπική του ζωή ο ίδιος δήλωνε «δειλός» και πάντα έβλεπε εμπόδια σε ό,τι ήθελε να κάνει.

4. Ήταν τελειομανής όσον αφορά στην ποίησή του και διακατεχόταν από ένα γόνιμο πείσμα. Επεξεργαζόταν τον κάθε στίχο με σεβασμό και πολλή προσοχή και, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, για ολόκληρα χρόνια προτού τα δημοσιεύσει.

5. Ο ίδιος θεωρούσε πως η γλώσσα είναι μία και ενιαία και δεν διάλεξε στρατόπεδο στη μάχη καθαρεύουσας- δημοτικής.

6. Οι θεματικοί κύκλοι της καβαφικής ποίησης.Ο ίδιος ο Καβάφης είχε κατατάξει τα ποιήματά του σε τρεις κατηγορίες: τα ιστορικά, τα φιλοσοφικά και τα ηδονικά ή αισθησιακά.

7. Η μορφή των ποιημάτων του: ιδιότυπη γλώσσα (μείγμα καθαρεύουσας και δημοτικής, με ιδιωματικά στοιχεία της Κωνσταντινούπολης), λιτός λόγος (σπάνια χρήση επιθέτων, τα οποία, όταν υπάρχουν, έχουν λόγο να υπάρχουν και δεν είναι κοσμητικά), σχεδόν ολοκληρωτική απουσία ομοιοκαταληξίας, ιδιαίτερος τρόπος χρήσης των σημείων στίξης (για να εκφράσουν π.χ. ειρωνεία).

8. Φύλαξε μυστική την προσωπική του ζωή και τις σεξουαλικές του προτιμήσεις και ζούσε μια διπλή ζωή. Συχνά στα ερωτικά του ποιήματα δεν προσδιορίζεται το φύλο των προσώπων ενώ σε άλλα βλέπουμε μια αποστασιοποιημένη αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο. Όσο περνούν τα χρόνια, όμως, η ομοφυλοφιλία γίνεται εμφανής στην διήγησή του και χωρίς πια ενοχές.

n

9. Τα ποιήματά του χαρακτηρίζονται από έναν διάχυτο ερωτισμό. Η Marguerite Yourcenar είχε σχολιάσει πως «τα ερωτικά ποιήματα του Καβάφη είναι περισσότερο ποιήματα περί έρωτος παρά προς το ερωτικό αντικείμενο».

10. Ο ίδιος προτιμούσε να δημοσιεύει τα ποιήματά του σε περιοδικά και εφημερίδες. Η πρώτη συλλογή με 154 ποιήματά του εκδόθηκε μετά το θάνατό του.

11. Στο τελευταίο του διαβατήριο σημείωσε ως επάγγελμα τη λέξη «ποιητής».

n

12. Πριν πεθάνει είχε υποβληθεί σε εγχείρηση στην Αθήνα, στην οποία έχασε τη φωνή του και αναγκαζόταν να επικοινωνεί με σημειώματα.

13. Η καβαφική ποίηση σήμερα έχει μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες και εκτιμάται παγκοσμίως.

14. Το σπίτι όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Αλεξάνδρεια έγινε μουσείο το 1992 και βρίσκεται στον αριθμό 4 της οδού Κ. Καβάφη, όπως μετονομάστηκε προς τιμήν του ποιητή.

15. Τη μέρα που πέθανε, αδυνατώντας να μιλήσει, ζωγράφισε μια τελεία και έναν κύκλο γύρω από αυτήν.

16. Δεν πήρε ποτέ Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τελικά, όμως, αυτό δεν έπαιξε ρόλο στην παγκόσμια αναγνώριση του έργου του.

n

Σκίτσο του καλλιτέχνη David Hockney


Αυτοβιογραφικό σημείωμα του Κ. Π. Καβάφη
Είμαι Κωνσταντινουπολίτης την καταγωγήν, αλλά εγεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια – σ’ ένα σπίτι της οδού Σερίφ• μικρός πολύ έφυγα, και αρκετό μέρος της παιδικής μου ηλικίας το πέρασα στην Αγγλία. Κατόπιν επισκέφθην την χώραν αυτήν μεγάλος, αλλά για μικρόν χρονικόν διάστημα. Διέμεινα και στη Γαλλία. Στην εφηβικήν μου ηλικίαν κατοίκησα υπέρ τα δύο έτη στην Κωνσταντινούπολη. ΣτηνΕλλάδα είναι πολλάχρόνια πουδεν επήγα.Η τελευταία μου εργασία ήταν υπαλλήλου εις ένα κυβερνητικόνγραφείονεξαρτώμενον από το υπουργείον των Δημοσίων Έργων της Αιγύπτου. Ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά και ολίγα Ιταλικά.

n


10 Αποφθεύγματα του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή
Οδηγίες χρήσης: Τα εν λόγω αποσπάσματα- αποφθεύγματα δεν σου δίνουν την όλη εικόνα του εκάστοτε ποιήματος. Ο σκοπός του είναι, αν βρεις κάτι και σου «μιλήσει», να ψάξεις και να διαβάσεις ολόκληρο το ποίημα.

1. Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.Να μη βιαζόμεθα• είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
2. Ίσως το φως νάναι μια νέα τυραννία. Ποιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει.
3. Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.
4. Ο παντρεμένος ζει σαν σκύλος και πεθαίνει σαν άνθρωπος. Ο ανύπανδρος ζει σαν άνθρωπος και πεθαίνει σαν σκύλος.
5. Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ να πούνε.

n

6. Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες την πολλή συνάφεια του κόσμου, Μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες.
7. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
8. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.
9. Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
10. Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες, όχι μονάχα τα κρεβάτια όπου πλάγιασες, αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά, κ’ ετρέμανε μες στη φωνή – και κάποιο τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.

n

Σκίτσο του Ορνεράκη


Ο επίσημος δικτυακός τόπος του Αρχείου Καβάφη


 Τα 15 αγαπημένα μου ποιήματα του Καβάφη ( η επιλογή έγινε με εντελώς υποκειμενικά κριτήρια)

1. Θυμήσου, σώμα…

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στη φωνή — και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.


2. Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους•
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά•
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θά βγαινες στον δρόμο.
Αλλο δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.


3. Η πόλις

Εἶπες «Θὰ πάγω σ’ ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ’ ἄλλη θάλασσα.
Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθεῖ καλλίτερη ἀπ’ αὐτή.
Κάθε προσπάθειά μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτῆ ˚
κ’ εἲν’ ἡ καρδιά μου -σὰν νεκρός- θαμένη.
Ὁ νοῦς μου ὡς πότε μὲς στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένει.
Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω, ὅπου κι ἂν δῶ
ἐρείπια μαῦρα τῆς ζωῆς μου βλέπω ἐδῶ,
ποῦ τόσα χρόνια πέρασα καὶ ρήμαξα καὶ χάλασα.»

Καινούργιους τόπους δὲν θὰ βρεῖς, δὲν θά βρεις ἄλλες θάλασσες.
Ἡ πόλις θὰ σὲ ἀκολουθεῖ. Στοὺς δρόμους θὰ γυρνᾷς
τοὺς ἴδιους. Καὶ στὲς γειτονιὲς τὲς ἴδιες θὰ γερνᾷς ˚
καὶ μὲς στὰ ἴδια σπίτια αὐτὰ θ’ ἀσπρίζεις.
Πάντα στὴν πόλι αὐτὴ θὰ φθάνεις. Γιὰ τὰ ἀλλοῦ -μὴ ἐλπίζεις-
δὲν ἔχει πλοῖο γιὰ σέ, δὲν ἔχει ὁδό.
Ἔτσι ποῦ τὴ ζωή σου ρήμαξες ἐδῶ
στὴν κώχη τούτη τὴν μικρή, σ’ ὅλην τὴν γῆ τὴν χάλασες.


4. Περιμένοντας τους βαρβάρους

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα
κι αυτοί βαριούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.


 5. Επιθυμίες

Σὰν σώματα ὡραῖα νεκρῶν ποῦ δὲν ἐγέρασαν
καὶ τἄκλεισαν, μὲ δάκρυα, σὲ μαυσωλεῖο λαμπρό,
μὲ ρόδα στὸ κεφάλι καὶστὰ πόδια γιασεμιὰ —
ἒτσ’ ἡ ἐπιθυμίες μοιάζουν ποῦ ἐπέρασαν
χωρὶς νὰ ἐκπληρωθοῦν ˚ χωρὶς ν’ ἀξιωθεῖ καμιὰ
τῆς ἡδονῆς μιὰ νύχτα, ἢ ἕνα πρωὶ της φεγγερό.

n


6. Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ως που vα γίνει σα μιά ξένη φορτική.


7. Επέστρεφε

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με –
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται….


 8. Έτσι πολύ ατένισα

Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα,
που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.
Γραμμές του σώματος. Κόκκινα χείλη. Μέλη ηδονικά.
Μαλλιά σαν από αγάλματα ελληνικά παρμένα
πάντα έμορφα, κι αχτένιστα σαν είναι,
και πέφτουν, λίγο, επάνω στ’ άσπρα μέτωπα.
Πρόσωπα της αγάπης, όπως τάθελεν
η ποίησίς μου…. μες στες νύχτες της νεότητός μου,
μέσα στες νύχτες μου, κρυφά, συναντημένα….


9. Κεριά

Τοῦ μέλλοντος οἱ μέρες στέκοντ’ ἐμπροστά μας
σὰ μιὰ σειρὰ κεράκια ἀναμμένα —
χρυσά, ζεστά, καὶ ζωηρὰ κεράκια.

Οἱ περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μιὰ θλιβερὴ γραμμὴ κεριῶν σβυσμένων
τὰ πιὸ κοντὰ βγάζουν καπνὸν ἀκόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, καὶ κυρτά.

Δὲν θέλω νὰ τὰ βλέπω ˚ μὲ λυπεῖ ἡ μορφὴ των,
καὶ μὲ λυπεῖ τὸ πρῶτο φῶς των νὰ θυμοῦμαι.
Ἐμπρὸς κυττάζω τ’ ἀναμμένα μου κεριά.

Δὲν θέλω νὰ γυρίσω νὰ μὴ διῶ καὶ φρίξω
τί γρήγορα ποῦ ἡ σκοτεινὴ γραμμὴ μακραίνει,
τί γρήγορα ποῦ τὰ σβυστὰ κεριὰ πληθαίνουν.

n


 10. Μονοτονία

Τὴν μιὰ μονότονην ἡμέραν ἄλλη
μονότονη, ἀπαράλλακτη ἀκολουθεῖ. Θὰ γίνουν
τὰ ἴδια πράγματα, θὰ ξαναγίνουν πάλι -
οἱ ὅμοιες στιγμές μᾶς βρίσκουνε καὶ μᾶς ἀφίνουν.

Μῆνας περνᾷ καὶ φέρνει ἄλλον μῆνα.
Αὐτὰ ποῦ ἔρχονται κανεὶς εὔκολα τὰ εἰκάζει
εἶναι τὰ χθεσινὰ τὰ βαρετὰ ἐκεῖνα.
Καὶ καταντᾷ τὸ αὔριο πιὰ σὰν αὔριο νὰ μὴ μοιάζει.

n


11. Φωνές

Ἰδανικὲς φωνὲς κι ἀγαπημένες
ἐκείνων ποῦ πέθαναν, ἢ ἐκείνων ποῦ εἶναι
γιὰ μᾶς χαμένοι σὰντοὺς πεθαμένους.

Κάποτε μὲς στὰ ὄνειρά μας ὁμιλοῦνε
κάποτε μὲς στὴν σκέψι τὲς ἀκούει τὸ μυαλό.

Καὶ μὲ τὸν ἦχο των γιὰ μιὰ στιγμὴ ἐπιστρέφουν
ἦχοι ἀπὸ τὴν πρώτη ποίηση τῆς ζωῆς μας -
σὰ μουσική, τὴν νύχτα, μακρυνή, ποῦ σβύνει.


12. Καισαρίων

Εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή,
εν μέρει και την ώρα να περάσω,
την νύχτα χθες πήρα μια συλλογή
επιγραφών των Πτολεμαίων να διαβάσω.
Οι άφθονοι έπαινοι κ’ οι κολακείες
εις όλους μοιάζουν. Ολοι είναι λαμπροί,
ένδοξοι, κραταιοί, αγαθοεργοί
καθ’ επιχείρησίς των σοφοτάτη.
Αν πεις για τες γυναίκες της γενιάς, κι αυτές,
όλες οι Βερενίκες κ’ οι Κλεοπάτρες θαυμαστές.

Οταν κατόρθωσα την εποχή να εξακριβώσω
θάφινα το βιβλίο αν μια μνεία μικρή,
κι ασήμαντη, του βασιλέως Καισαρίωνος
δεν είλκυε την προσοχή μου αμέσως…

Α, να, ήρθες συ με την αόριστη
γοητεία σου. Στην ιστορία λίγες
γραμμές μονάχα βρίσκονται για σένα,
κ’ έτσι πιο ελεύθερα σ’ έπλασα μες στο νού μου.
Σ’ έπλασα ωραίο κ’ αισθηματικό.
Η τέχνη μου στο πρόσωπό σου δείνει
μιαν ονειρώδη συμπαθητική εμορφιά.
Και τόσο πλήρως σε φαντάσθηκα,
που χθες την νύχτα αργά, σαν έσβυνεν
η λάμπα μου -άφισα επίτηδες να σβύνει-
εθάρεψα που μπήκες μες στην κάμαρά μου,
με φάνηκε που εμπρός μου στάθηκες ως θα ήσουν
μες στην κατακτημένην Αλεξάνδρεια,
χλωμός και κουρασμένος, ιδεώδης εν τη λύπη σου,
ελπίζοντας ακόμη να σε σπλαχνισθούν
οι φαύλοι – που ψιθύριζαν το «Πολυκαισαρίη»


13. Απολείπειν ο θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.


14. Τα Παράθυρα

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νά βρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τά βρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

n


15. Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.


n


«Υπάρχουν δύο είδη καλλιτεχνών: αυτοί που δίνουν απαντήσεις και αυτοί που θέτουν ερωτήσεις. Αυτός που ρωτάει δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που απαντάει. Κάποια έργα χρειάζονται καιρό για να γίνουν κατανοητά γιατί συνιστούν απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν ακόμα τεθεί. Και συχνά το ερώτημα φτάνει πολύ μετά την απάντηση». (Oscar Wilde).

Πηγή: mcsotos.wordpress.com