Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Μικρό χρονικό για την 28η Οκτωβρίου...


Του ΣΤΑΘΗ-Δημοσιεύθηκε στο "enikos.gr" την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Μεγάλος Πόλεμος, βρήκε τον κόσμο μέσα στην καλή χαρά της belle époque. Κανείς δεν περίμενε ότι θα ξεσπάσει. Ο καπιταλισμός με την πρώτη παγκοσμιοποίηση, laisser faire, μοίραζε παιχνίδι, ο πλούτος των εθνών αυξανόταν για τις άρχουσες τάξεις, την παλιά αριστοκρατία και την αστική, ενώ η εργατική τάξη ζούσε ακόμα σε συνθήκες Ντίκενς, προσπαθώντας να αναδυθεί κοινωνικά και να οργανωθεί πολιτικά.

Η γκέλα που οδήγησε στον πόλεμο, ανατρέποντας το ευγενικά παραδοσιακό και διπλωματικώς μάλλον ασφαλές modus vivendi μεταξύ των κρατών, δεν ήταν καν για τη μοιρασιά, παρά μάλλον μια τυχαιότητα η οποία εμπεριείχε την ειρωνεία μιας νομοτέλειας που δεν είχε γίνει ακόμα αντιληπτή.

Απ’ τη δολοφονία στο Σεράγιεβο ώς το Βερντέν ο κόσμος διήνυσε μια διαδρομή που ανέτρεψε ό,τι έως τότε κυριαρχούσε στην ανθρώπινη ιστορία -οι άνθρωποι οδηγήθηκαν κατά μάζες στο σφαγείο, κυρίως οι εργάτες και οι αγρότες, σε κλίμακα αδιανόητη-, ο δυτικός τρόπος πολέμου έφθασε στα έσχατα, μέσα απ’ τα χαρακώματα αναδύθηκε κατάφρακτος ο τρομερός 20ός αιώνας. Ολα είχαν αλλάξει. Οι τέχνες, η καθημερινότητα, οι προτεραιότητες, οι επικοινωνίες, ο τρόπος τού σκέπτεσθαι, όλα άλλαξαν. Και μ’ ένα γιγάντιο βήμα η ανθρωπότητα έφθασε στα Χειμερινά Ανάκτορα. Μια πολιτική πυρηνική έκρηξη είχε συμβεί! Η εργατική τάξη αποκτούσε και κατασκεύαζε το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο. Η αστική επανάσταση του 1789 έδινε τη σκυτάλη στην εργατική επανάσταση του 1917. Η ΕΣΣΔ είχε γεννηθεί. Με φριχτούς πόνους, με περικύκλωση γύρω της που προσπάθησε να τη στραγγαλίσει, με ιδρώτα και αίμα το νεαρό κράτος των κολασμένων στάθηκε στα πόδια του.

Ηταν πλέον φανερό ότι τα δύο παιδιά του διαφωτισμού, ο αστισμός και ο σοσιαλισμός, χώριζαν τα τσανάκια τους. Ηταν επίσης φανερό ότι ο επόμενος πόλεμος θα ήταν ιδεολογικός. Κι έγινε αμέσως πιο φανερό ότι ο Μεσοπόλεμος δεν θα ήταν παρά μια πολεμική ειρήνη ή μάλλον ένας «εμφύλιος» ευρωπαϊκός πόλεμος, ακήρυκτος και κηρυγμένος.

Μπορεί οι αιτίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να βρίσκονταν στην αθλιότητα των συνθηκών ειρήνης που τερμάτισαν τον Α’ Παγκόσμιο εις ό,τι αφορά την ηττημένη Γερμανία, αλλά βρίσκονταν το ίδιο και στην ιμπεριαλιστική βουλιμία των αστικών δημοκρατιών, παλαιών και πονηρών όπως η Αγγλική, νεόκοπων και ληστρικών (μάλιστα με τρόπους φαρ-ουέστ) όπως η Αμερικανική.

Σε αυτό το πλαίσιο σύγκρουσης των καπιταλιστικών δυνάμεων μεταξύ τους κι όλων μαζί με την ΕΣΣΔ, η αστική τάξη σε πολλές χώρες ξέφυγε, παρεξέκλινε από την έως τότε προσοδοφόρο φιλελεύθερη παράδοση κι άρχισε να επιστρατεύει σκοτεινές δυνάμεις που αναδύονταν απ’ τον πάτο των κοινωνιών. Ο Μουσολίνι έγινε περιζήτητος για την ιταλική αστική τάξη, όσον η Μαφία για την αμερικανική, όταν και οι δύο τσάκιζαν στους δρόμους τις εργατικές απεργίες τη δεκαετία του ’20 στην Ιταλία και του ’30 στις ΗΠΑ.

Η αστική τάξη είχε κάνει την επιλογή της. Γυρίζοντας την πλάτη στα υπόλοιπα τέκνα του διαφωτισμού, τους κομμουνιστές και τους σοσιαλιστές, έδωσε το χέρι της στο σκοτεινό τέκνο του ανορθολογισμού. Ο φασισμός είχε νομιμοποιηθεί.

Ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος,οι φασιστικές δικτατορίες στην Ουγγαρία, την Πολωνία, τη Ρουμανία και αλλού δεν αφήνουν καμμία αμφιβολία για το τι ήθελαν οι πολιτικές δυνάμεις του αστισμού που είχαν το πάνω χέρι στις δημοκρατίες. Το «ατύχημα»  υπήρξε ο Χίτλερ. Ο ευφυής αυτός άνθρωπος υπερέβη, και μάλιστα γρήγορα, το ρολάκι που είχαν ράψει για τα «μέτρα του», όπως νόμιζαν, οι Κρουπ και οι Ζήμενς και άρπαξε τη Γερμανία στα χέρια του.

Η δωδεκαετής δαιμονιώδης πορεία του είναι γνωστή. Αρχισε να βουτάει κομμάτια από τα κράτη, κράτη ολόκληρα (Ανσλους), να μαντρώνει τις τάξεις, να εξοντώνει τους αντιπάλους του, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, χριστιανοδημοκράτες αλλά και όσους αυτός με το κόμμα του είχαν προγράψει, Εβραίους, Σλάβους, τσιγγάνους και άλλους.

Ενα πρωτοφανέρωτο κράτος-τέρας ορθώθηκε μέσα στα σπλάχνα της Ευρώπης. Εν πρώτοις και κυρίως αντικομμουνιστικό, χωρίς θεσμούς  στην πραγματικότητα, με υπέρτατο νόμο τη θέληση του φύρερ. Ενας απερίγραπτος βολονταρισμός -κομματικός, κρατικός, παρακρατικός-, που νομιμοποιούσε τη ζούγκλα της ισχύος των «υπερανθρώπων» έναντι των αδυνάτων, έπνιξε τη Γερμανία κι όποιο άλλο κομμάτι της Ευρώπης κατέκτησε. Η συμμετοχή στο ναζιστικό κόμμα έδινε τη δυνατότητα να εγκληματεί κανείς ατιμωρητί για οικονομικούς λόγους, ρατσιστικούς ή ό,τι άλλο κάθε κολασμένη ψυχή μπορούσε να εκδηλώσει.

Ενα όργιο τρόμου, ένα λουτρό αίματος, μια δαιμονιώδης ανηθικότης, μόλις μέσα σε δώδεκα χρόνια, απέδειξε ότι η ανθρωπότης δεν ήξερε ακόμα «τι είναι ο άνθρωπος». Μια πρωτοφανέρωτη αγριότητα στιγμάτισε έναν λαό, τους Γερμανούς (διότι συμμετείχαν και συνέχισαν να συμμετέχουν κι αφού εγνώρισαν, είδαν και κατάλαβαν περί τίνος επρόκειτο), αλλά κυρίως στιγμάτισε την αστική τάξη διεθνώς.

Διότι η τάξη αυτή δεν ήθελε να πολεμήσει το τέρας που δημιούργησε! ήθελε το τέρας που δημιούργησε να πολεμήσει την ΕΣΣΔ.

Κατά έναν τραγικά ειρωνικό τρόπο η εισβολή στην Πολωνία υπήρξε για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ό,τι το Σεράγιεβο για τον Α’ Πόλεμο. Κανείς δεν περίμενε ότι ο Χίτλερ «θα το κάνει», ούτε ο Χίτλερ περίμενε ότι οι Αγγλογάλλοι (επιτέλους) θα αντιδράσουν.

Αν παρατηρήσει κανείς τα χρόνια του πολέμου ώς τη μάχη της Αγγλίας, θα διαπιστώσει ότι οι Χιτλερικοί ήλπιζαν να τα βρουν με τους Δυτικούς, ενώ οι Δυτικοί πλην Τσώρτσιλ τα είχαν βρει μαζί τους, είτε διά της ανοχής, είτε διά της υποταγής ή ήθελαν να τα βρουν μαζί τους διά των διαπραγματεύσεων. (Σε ορισμένες περιπτώσεις, ώς το τέλος του πολέμου, κι ενώ οι πάντες εγνώριζαν τι ήταν ο ναζισμός, μέρος των αστικών δυνάμεων ήλπιζε ότι θα τα βρει με το τέρας, όπως και ο ναζισμός στο λυκόφως του ήλπιζε ότι θα τα ξαναβρεί με τις αστικές δυνάμεις ).

Τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε. Το σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ (από πλευράς ΕΣΣΔ για να κερδίσει χρόνο κι από πλευράς Ράιχ για να αποκοιμίσει την ΕΣΣΔ) έδωσε τη θέση του στο ξέσπασμα της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Ο πρωταρχικός στόχος του Χίτλερ, να αποκτήσει ζωτικό χώρο στην Ανατολή (αλλοιώς, το καθεστώς του θα κατέρρεε), έφερε σε δεύτερη και μάλλον αμυντική μοίρα τις επιχειρήσεις στη Δύση και σε πρώτη, καθώς και θανάσιμη μοίρα τις επιχειρήσεις στην Ανατολή. Και πράγματι η ψευδαίσθηση του Χίτλερ ότι δεν θα εμπλακεί σε πόλεμο δύο μετώπων, αλλά ότι θα ξεμπερδέψει με την ΕΣΣΔ σε τρεις με έξι μήνες, χάθηκε μέσα σε μια τιτανομαχία χωρίς προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία. Πρώτη και δεύτερη πορεία προς τη Μόσχα, 1941, 1942, πολιορκία του Λένιγκραντ, καμπή στο Στάλιγκραντ, συντριβή στο Κουρσκ. Οι Σοβιετικοί μάχιμοι και άμαχοι, καταβάλλοντας έναν ανείπωτο φόρο αίματος, έσπαγαν τα δόντια του θηρίου και το έπαιρναν στο κυνήγι. Με εξίσου βαρειές απώλειες το 1944 οι Σοβιετικοί, έφθασαν το 1945 στο Βερολίνο, επιχείρηση Μπαγκρατιόν, η μεγαλύτερη στην ιστορία. Το μέτρο της προσφοράς των Σοβιετικών κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου το καταδείχνουν οι αριθμοί των θυμάτων. Στη Δύση μετριούνται με χιλιάδες, στην Ανατολή με δεκάδες εκατομμυρίων.

Μετά την 9η Μαΐου 1945, πάλι τίποτα δεν ήταν ίδιο στην Ευρώπη και τον κόσμο. Οπως ο τρομερός 20ός Αιώνας βγήκε αιμάσσων απ’ το Βερντέν, άλλο τόσο βγήκε αιμάσσων απ’ τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης, απ’ την  Εθνική Αντίσταση των λαών κατά των ναζί και από τα Μέτωπα. Τίποτα πάλι δεν ήταν όπως πριν. Το αίμα που είχε χυθεί ζητούσε έναν καλύτερο κόσμο. Εργατική κυβέρνηση στην Αγγλία, μεγάλα κομμουνιστικά κόμματα στη Δύση, νεαρές λαϊκές δημοκρατίες στην Ανατολή. Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην Αφρική και την Ασία.

Ο μεταπολεμικός άνθρωπος έθετε στο κέντρο της προόδου τον εαυτόν του. Με μια αστική τάξη να παρακολουθεί εκούσα άκουσα τις εξελίξεις, αλλά και να τις διαμορφώνει γρήγορα προς ένα νέο modus vivendi πολύ πιο ασφαλές για την ίδια, τον Ψυχρό Πόλεμο. Στο μεταξύ ο ναζισμός στη Γερμανία είχε πεθάνει μέσα σε ένα λουτρό αίματος τον Γενάρη - Μάη του 1945 κι ως διά μαγείας εξαφανίσθηκε εν μια νυκτί, 9 Μαΐου του 1945 ξημερώνοντας 10, σαν μην υπήρξε ποτέ. Οι Σύμμαχοι δίκασαν ορισμένους αρχιναζί στη Νυρεμβέργη και απορρόφησαν τους υπόλοιπους, κατά μέρος στις ίδιες τις ΗΠΑ και κατά μέρος επανδρώνοντας τη νέα, μισή Γερμανία, την ΟΔΓ. Οι παλιές καλές επαφές του αστισμού με το τέρας του που είχαν διακοπεί βιαίως το 1939, αποκαταστάθηκαν στο λάου - λάου το 1945. Μεταμορφισμένες.

Με το σκοτεινό τέκνο του αντιδιαφωτισμού «νεκρό» στα χέρια της η αστική τάξη πήρε πάνω της εκ νέου τον αντικομμουνισμό και στη θέση της συμμαχίας με την ΕΣΣΔ που έσωσε τις αστικές δημοκράτες, έβαλε τη νέα αντιπαράθεση, τη νέα περικύκλωση, τον Ψυχρό Πόλεμο.

Η ΕΣΣΔ πήγε στα άστρα, η ύπαρξή της ανάγκασε τις αστικές δημοκρατίες να ανεχθούν τη λειτουργία του κοινωνικού κράτους, αλλά τον Ψυχρό Πόλεμο η ΕΣΣΔ τον έχασε. Ισως επειδή δεν έγινε ποτέ δημοκρατική και γι’ αυτό έπαψε να ’ναι επαναστατική. Η ΕΣΣΔ αποπολιτικοποίησε τον λαό της και τα έθνη της μέσα σε ένα κομφορμιστικό σύστημα που έδωσε στο καλσόν, τους αναπτήρες μπικ και την κόκα κόλα μεγαλύτερη αξία στα μάτια ανθρώπων απ’ τις ουμανιστικές αξίες και τα σοσιαλιστικά ιδανικά. Το πρώτο εργατικό κράτος που πέτυχε σε τομείς όπως η ισοκατανομή, η υγεία ή η εκπαίδευση, ό,τι καλύτερο είχε ως τότε να παρουσιάσει η ανθρωπότητα, απέτυχε στην ισηγορία, στην ισονομία και στη διασφάλιση της ελευθερίας. Κι έτσι χάσαμε, διότι έπρεπε να χάσουμε.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ η παλινόρθωση της αντίδρασης οδήγησε στη δεύτερη παγκοσμιοποίηση, στο νέο laisser faire, η ομογενοποιημένη διακυβέρνηση ενός οικονομικού εξτρεμισμού προς όφελος του αστισμού, δεν έχει πλέον κανένα λόγο να μην μπαίνει στον πειρασμό ενός νέου εκφασισμού. Αυτήν τη φορά προληπτικού. Κι εφεδρικού. Εχοντας εξαναγκάσει τους εργαζόμενους να επιστρέψουν στην εποχή του Ντίκενς, πριν απ’ το οκτάωρο και το όποιο κοινωνικό κράτος, ο αστισμός έχει κάθε λόγο να παίρνει τα μέτρα του. Για την ώρα δεν χρειάζεται το τέρας ένστολο· το αφήνει να σαπίζει στον τάφο του, χρειάζεται όμως το πνεύμα του τέρατος. Χρειάζεται την καταστολή, χρειάζεται την ακροδεξιά για να συγκυβερνά με την κεντροδεξιά και να ενσωματώνει την κεντροαριστερά.

Πάνε δεκατρία χρόνια απ’ όταν ο 20ός Αιώνας παρέδωσε το σπαθί του στον 21ο Αιώνα, έναν Αιώνα που φαίνεται να ’χει στο μυαλό του τον 19ον Αιώνα και στην καρδιά του τους αιώνες πριν από τον διαφωτισμό και την αναγέννηση - για να εκφρασθώ κάπως σχηματικά.

Οι Ελληνες πολέμησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σαν ήρωες, Και σαν ήρωες προσπάθησαν  να μπουν στη μεταπολεμική εποχή των μεγάλων ελπίδων, χωρίς να το καταφέρουν∙ έσπευσαν οι Άγγλοι και στη συνέχεια ανέλαβε ο Ψυχρός Πόλεμος. Ο φόρος αίματος που πλήρωσαν οι Έλληνες κατά τον Πόλεμο ήταν δυσανάλογος του πληθυσμού τους και ανάλογος  της ιστορίας τους - μιας ιστορίας τραγωδιών, αλλά και μεγαλείου. Ο εμφύλιος μάς σημάδεψε. Αιματοβαμμένος ο λαός προσπάθησε να ξαναχτίσει τη ζωή του και, με πολλές περιπέτειες και σκαμπανεβάσματα, φθάσαμε έως εδώ - σε ένα παράξενο τοπίο. Μια χώρα ρημαγμένη εν καιρώ ειρήνης, ανίσχυρη μέσα σε μια πανίσχυρη Ενωση, αμήχανη, εκπίπτουσα σε μια ειδική οικονομική ζώνη - ένας Κρανίου Τόπος. Ενας αιχμάλωτος λαός.

Τι γιορτάζουμε λοιπόν σήμερα; Στον νου μου έρχονται τα λόγια ενός Ιρλανδού: «έχουμε τόσες πολλές ήττες να γιορτάσουμε, που θα έπρεπε να μεταρρυθμισθεί και πάλι το ημερολόγιο». Περίπου το ίδιο ισχύει και για μας, όπως και για πολλούς άλλους βασανισμένους λαούς, τα πένθη μας, τα κάλλη μας.

Σήμερα λοιπόν, πιστεύω, οι Ελληνες γιορτάζουν τα φυλαχτά τους και τα ποιήματά τους. Τις κιτρινισμένες επιστολές απ’ το Μέτωπο, και τις τελευταίες λέξεις των εκτελεσμένων -σκαλίσματα στους τοίχους των κελλιών- το «πεθαίνω, μάνα μου για την Ελλάδα», εκείνης της κόρης στην Καισαριανή με το κόμμα της στην ψυχή και το όνειρο στα μάτια. Πλήθος κεράκια αυτή η γιορτή, Κάνδανος, Καλάβρυτα, Κοκκινιά, Καισαριανή, Δίστομο, τόποι μαρτυρίου, τρόποι θυσίας. Εχει αυτή η γιορτή περισυλλογή, ιστορίες Γιαννοαγιάννηδων και μια μουσική χιλιόχρονη θαλασσινή, που καθησυχάζει τον ήλιο όταν δύει ότι πάλι θα ανατείλει.

Στρατιώτες που έγιναν κομμάτια απ’ τα κανόνια των αφεντικών, που πάγωσαν, που τους έφαγε η ψείρα και η δυσεντερία, ο λυγμός της αδερφής, το χθόνιο βέλασμα της μάνας, το μουγκρητό του πατέρα, έγιναν οι απώλειες αγάλματα. Κι έχουν πολλά αγάλματα να κουβαλάνε οι ευαίσθητοι, πολύ δούλεμα να τρώνε από τους κυνικούς - έτσι είναι η εποχή, δεν σηκώνει θλιμμένα εννέα όγδοα να αστράφτουν στις πλατείες και γίνεται η γιορτή κρυφή σαν κρυφό σχολειό· μέσα στο μυαλό σου πετούν οι αητοί, μην τους πάρουν μυρωδιά οι χαφιέδες, θα σε ρεζιλέψουν για σαλό και αλλοπαρμένο. Οι λιτανείες πρέπει να γίνονται κατά μόνας, όχι σαν πομπή μα σαν μοναχικός περίπατος, εσύ κι όσα τολμάς να θυμηθείς.

Κι αν κάποιος από μας είναι αράθυμος και λιγουρευτεί φουστανελάδες και χύσει χοές σε αντάρτες και βάλει τα γράμματα σε μια σειρά να πει λέξεις μυαλωμένες, εγώ του βγάζω το καπέλο. Γιατί δεν χαμπαριάζει από ραγιάδες και γενίτσαρους, δωσίλογους και λαϊφσταλάδες. Γιατί αυτόν δεν τον έχει καταβάλει η κεντρώα τρομοκρατία των νηφάλιων, το θρασύτατο δηλητήριο των πονηρών.

Η μέρα σήμερα είναι σοβαρή, περιέχει πολλά μηνύματα, δεν προσφέρεται για πατριδοκάπηλους και πανηγυρικούς δεκάρικους, περιέχει παιδιά που πρέπει να μάθουν την αλήθεια, σημαίες που κλαίνε με όσα έχουν δει τα μάτια τους. Η μέρα σήμερα περιέχει συμβολισμούς, αγίους και διδάγματα. Δασκάλους που θέλουν να ξαναστήσουν τα μεροκάματα στα πόδια τους κι εργάτες που θέλουν να ξαναβγάλουν κυριακάτικη βόλτα την αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων. Είναι η γιορτή των πληβείων και των άμωμων, μοσχοβολάει μπαρούτι.

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Οι ναυαγοί της "Μέδουσας"


Του Γιώργου Μαργαρίτη*

 

Στις 2 Ιουλίου του 1816 ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο, η φρεγάτα «Μέδουσα» ναυάγησε στα ανοιχτά των ακτών της Μαυριτανίας. Το πλοίο βρισκόταν σε επίσημη αποστολή και μετέφερε αξιωματούχους και επιβάτες –παλαιούς και νέους έποικους- προς τη Σενεγάλη, η οποία μόλις είχε επιστραφεί από τους Βρετανούς στη Γαλλία μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων. Ο κυβερνήτης του πολεμικού ήταν ένας αριστοκράτης, ένας κόμης, εξόριστος στα ξένα από τον καιρό της Επανάστασης και του Ναπολέοντα, από το 1789. Ηταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του νέου μοναρχικού καθεστώτος, της αριστοκρατικής Παλινόρθωσης, αλλά ολότελα άσχετος με την τέχνη της ναυσιπλοΐας. Με τη νεοαποκατασταθείσα αριστοκρατική του αυταρέσκεια ο καταστροφικός αυτός καπετάνιος απέκοψε το πλοίο από τον υπόλοιπο στόλο και το οδήγησε στις ξέρες της αφρικανικής ακτής.

 

Από τους περίπου 400 επιβαίνοντες στο πλοίο –πλήρωμα και επιβάτες- οι 147, μέλη του πληρώματος και επιβάτες, επιβιβάστηκαν σε μια αυτοσχέδια σχεδία που κατασκεύασαν από τα κομμάτια του ναυαγίου. Μέσα στην ταραχή των στιγμών και την απόλυτη ανικανότητα του άρχοντα-καπετάνιου ανοίχθηκαν στη θάλασσα χωρίς τρόφιμα και χωρίς νερό. Η σχεδία βρέθηκε από ένα άλλο πολεμικό στις 17 Ιουλίου. Μόλις 17 από τους επιβαίνοντες σε αυτήν ήσαν ακόμα ζωντανοί. Και γι’ αυτούς όμως ήταν αργά. Οι περισσότεροι πέθαναν τις επόμενες ημέρες βαριά αφυδατωμένοι και με καταστρεπτικές τις επιπλοκές της ηλίασης. Στο παραλήρημά τους, πριν πεθάνουν, είπαν πράγματα φρικτά για όσα έγιναν στη σχεδία τις 15 ημέρες που περιπλανιόταν στην απέραντη θάλασσα.

 

Το απολυταρχικό καθεστώς θέλησε να ξεχαστεί ετούτη η δυσάρεστη υπόθεση και εξέδωσε και τα σχετικά διατάγματα και τις σχετικές ερμηνείες για τις πράξεις των αρχόντων. Αντίθετα με τις επιθυμίες του ηγεμόνα και των υποτακτικών του όμως, το ναυάγιο της «Μέδουσας» έγινε η πιο διάσημη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά. Καθώς οι πράξεις του καθεστώτος απαγορευόταν να σχολιαστούν στις εφημερίδες ή στους δρόμους, η τέχνη ανέλαβε το δύσκολο μέρος. Ο μεγαλύτερος ίσως των ζωγράφων της εποχής, ο Ζερικό, φιλοτέχνησε έναν αριστουργηματικό πίνακα που από το μέγεθός του μόνο (7 επί 5 μέτρα) έδειχνε την πρόθεσή του να κραυγάσει για τις ανομίες του καθεστώτος. Πρόκειται για τη «Σχεδία της Μέδουσας», που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.

 

Επειτα την υπόθεση ανέλαβε ο λαός. Ολοι μας θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια το παιδικό αθώο τραγουδάκι που μιλά για ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο. Στο οποίο, όπως λέει η ελληνική μετάφραση των γαλλικών στίχων, σε πεντ’-έξι εβδομάδες σωθήκαν «όλες, όλες, όλες οι τροφές». Και η τρομερή επωδός: «Και τότε ρίξανε τον κλήρο… να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…» Στα ανέμελα παιχνίδια όποιας ή όποιου ακουγόταν το όνομα -«και ο κλήρος πέφτει στην ή στον…»- περνούσε μια μικρή δοκιμασία ολότελα δυσανάλογη με την ανάλογη περιπέτεια των ναυαγών της σχεδίας, αυτούς όντως τους έτρωγαν οι απελπισμένοι πλησίον τους…

 

Και έτσι για δύο ολόκληρους αιώνες κραυγάζουν –χωρίς ίσως να το γνωρίζουν- τα παιδιά όλου του κόσμου για τον άδικο χαμό των μακρινών συνανθρώπων τους, για τον πλήρη ευτελισμό της κοινωνικής λειτουργίας και της ανθρώπινης ζωής που ξεπήδησε από τη ματαιοδοξία του τυραννικού καθεστώτος. Στίγμα ανεξίτηλο για τα καθεστώτα που υπηρετούν τον πλούτο και την αυταρέσκεια των ολίγων σε βάρος της αξιοπρέπειας και της ζωής των πολλών.

 

Μέρες του Οκτωβρίου 2013 που ζούμε, όπως τις ζούμε, στη ναυαγισμένη Ελλάδα. Στα νοσοκομεία, στους δήμους, στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια, στους παιδικούς σταθμούς, στην καθαριότητα, στην κοινωνική πρόνοια, οι εργαζόμενοι ρίχνουν τον κλήρο να «δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί». Στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στα μαγαζιά, στις επιχειρήσεις ο κλήρος πέφτει καθημερινά, αφήνοντας ολοένα και λιγότερους για τις αυριανές κληρώσεις.

 

Ποιος ασήμαντος, δουλικός στους ισχυρούς, αγέρωχος στους αδύναμους, κυβερνήτης μάς φόρτωσε όλον τον ελληνικό λαό σε μια σχεδία και μας εγκατέλειψε στον ωκεανό χωρίς τρόφιμα και νερό; Ποιο ασήμαντο βρόμικο καθεστώς, υπερφίαλο χάρη σε ξένες εξουσίες και ξένες τράπεζες, ολότελα αδιάφορο για τα πάθη του λαού του μας γύρισε πίσω σε καιρούς κανιβάλων; Ποια άρχουσα τάξη που ενδιαφέρεται μόνο για τη δική της παρουσία και παραμονή στα σαλόνια του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έκανε την τραγική ιστορία της «Μέδουσας» μέρος της δικής μας ζωής; Γιατί ηχεί επίκαιρα, άλλοτε αφιερωμένος στις διακοπές και τη σχόλη, ο στίχος «Και τότε ρίξανε τον κλήρο…/να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…»;

 

Τι θα έχουμε να πούμε στα παιδιά μας αύριο όσοι επιζήσουμε από ετούτη τη δοκιμασία; Οτι τάχα μου, σε αντίθεση με τους ναυαγούς της «Μέδουσας», εμείς ρίξαμε τον κλήρο με «κριτήρια» και «μόρια» – πολιτισμένα δηλαδή; Οτι δεχτήκαμε τη μοίρα μας σκυφτά όπως θα έκανε ο κάθε ηττημένος; Οτι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, αποδεχτήκαμε τον ανίδεο καπετάνιο και το βρόμικο καθεστώς που κρυβόταν πίσω από αυτόν;

 

Ετούτο το καθεστώς που μας έλαχε, ετούτη η άρχουσα τάξη που μας κυβερνά ολοένα και φέρνει πιο κοντά το απόλυτο δίλημμα: ο θάνατός σου, η ζωή μου. Εάν είναι έτσι, ας μη ζήσει λοιπόν. Ετούτο το φθινόπωρο, την άνοιξη που ακολουθεί, ας προετοιμάσουμε, ας ζήσουμε και εμείς το δικό μας 1830. Την εξέγερση η οποία θα σαρώσει τους άθλιους που εμφανίζονται ως ηγέτες της χώρας μας και ταγοί του λαού μας αλλά και όσους βρίσκονται πίσω από αυτούς –κρυμμένοι– και κανοναρχούν από τα ευρωπαϊκά σαλόνια τους τη μοίρα του λαού μας.

 

Δεν μας αξίζει η τύχη των ναυαγών της «Μέδουσας».

 

……………………………………………………………………………………………

 

* Καθηγητής Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας ΑΠΘ

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Η θεωρία της ισότητας της βλακείας: αντιπερισπασμοί για χρήσιμους και άχρηστους ηλιθίους


Από το Blog του συγγραφέα Πέτρου Αργυρίου agriazwa.blogspot.gr:
Ενώ ξυπνάμε και κοιμόμαστε με την εξόντωση του κακού δράκου της Χρυσαυγούλας, το παραμύθι των «μεταρρυθμίσεων» προχωράει, ισοπεδώνοντας κάθε μέρα και μια ακόμα παρτίδα πολιτών.

Ας μην σχολιάσουμε ότι πέρα από τα προφανή εγκλήματα της Χρυσής Αυγής τα οποία ο σιωπηλός εταίρος της, το σύστημα εξουσίας τα είχε στο ψυγείο για να τα αποψύξει εν ευθέτω χρόνο για την εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων, έσπευσαν να της προσάψουν και εγκλήματα τα οποία έχει διαπράξει κατ εξοχήν και κατ εξακολούθηση το σύστημα εξουσίας, όπως η εθνική προδοσία και η κατάλυση πολιτεύματος.

Θα επιμείνουμε όμως πως με πρόφαση τη ΧΑ, περνάνε στα ψιλά η επιβολή ποινής φυλάκισης μαθητών για κατάληψη του σχολείου τους (εδώ) και το σχεδιαζόμενο ντου της αστυνομίας στα πανεπιστήμια για το έγκλημα της «απείθειας» σε σχέση με τις λίστες των εργαζομένων που οι πρυτάνεις κλήθηκαν να παραδώσουν (εδώ).

Και έπονται και άλλες εισβολές της ΕΛΑΣ στην κοινωνική και την πολιτική ζωή του τόπου.

Άλλωστε ο «πρωθυπουργός» το δήλωσε σαφέστατα: Όσοι είναι κατά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι εξτρεμιστές, επαναλαμβάνοντας το δόγμα Bush «όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας»

Απόλυτος νόμος: Το μόνο που μπορεί να νομιμοποιήσει όλες τις ανομίες των απολυταρχικών καθεστώτων.

Έτσι λοιπόν, εκπυρσοκροτώντας τη βόμβα της Χρυσής Αυγής, το σύστημα όχι μόνο βρήκε τον αποδιοπομπαίο τράγο του για να σκουπίσει πάνω του το αίμα χιλιάδων κατοίκων της Ελλάδας αλλά και παρήγαγε αρκετό καπνό για να κρύψει από την κοινή γνώμη τα εγκλήματα που συνεχίζει να διαπράττει:

Αύξηση του ΦΠΑ στο πετρέλαιο, στη ΔΕΗ, στα τρόφιμα.

Παντού.

Νέοι φόροι και εκ νέου μείωση του βιοτικού επιπέδου.

Νέες ανθρωποθυσίες.

Οι πιο σκληροί ειδωλολάτρες.

Οι τελώνες.

321 δις το χρέος (εδώ):

Κούρεμα ξεκούρεμα, μέτρα ξεμέτρα, το χρέος συνεχίζει να είναι αυτό που από το 2010 ισχυριζόμασταν ότι είναι: μη βιώσιμο. Και μόλις φέτος έσπευσε να το παραδεχτεί ο επίσημος κρατικός μηχανισμός:

Όπως μη βιώσιμη είναι και η ζωή μας πλέον.

Μας κάναν το βίο αβίωτο.

Και οι θυσίες μας;

Ναι, οι θυσίες μας. Ρωτάει η Ιφιγένεια αν θα πιάσει τόπο η θυσία της;

Χαχαχαχα. Είναι να απορείς με την κουτοπόνηρη αφέλεια των Ελλήνων.

Οι θυσίες μας γίναν για να μη σκάσει η παγκόσμια φούσκα.

Καμία από τις πολιτικές που εφαρμόζονται δεν είναι στην ουσία της πολιτική απομείωσης χρέους.

Τι πιο προφανής απόδειξη από το ΟΤΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΛΠΑΖΕΙ;

Τίποτε από όλα αυτά δεν έγιναν για να σωθεί η Ελλάδα, εγώ, εσύ, ο γείτονας σου, τα παιδιά σου, οι φίλοι τους, οι δάσκαλοι τους, οι παππούδες της.

Τα πε και ο Άδωνις: Έπρεπε να εφαρμόσουμε αυτές τις πολιτικές ακόμη και να μην υπήρχε το χρέος.

Όπως τα γράψαμε ξανά και ξανά όλα αυτά γίνονται για να εφαρμοστεί ένα δόγμα που δημιουργήθηκε για να μπορούν να επιβληθούν τόσο πιεστικές και διαλυτικές συνθήκες σε ένα κράτος, ώστε να παρακαλάει ο πολίτης του να ξεπουληθεί η δημόσια προίκα όσο όσο για να έχει ένα πιάτο φαί. Τα γράψαμε ξανά και ξανά αλλά ο Έλληνας συνεχίζει να ζει μέσα σε μια ηλίθια ονειροφαντασία και εξακολουθεί να φαντάζεται ότι μπορεί να παραμένει σε άρνηση και να φαντάζεται ότι όλο αυτό είναι ένα κακό όνειρο που μια μέρα θα ξυπνήσει και θα του έχει περάσει. Τόσο μαλάκας είναι αυτός ο Έλληνας.

Δεν θα έρθει αυτή η μέρα. Ποτέ.

Η ζημία που ήδη έχει γίνει ξεπερνάει ακόμη και τον όγκο του ελληνικού χρέους.

Και το νέο-φιλελευθερο-ελληνικό κράτος, με το ξεπούλημα δεν θα έχει καμιά πηγή εσόδων για να μπορέσει να έχει ένα έστω στοιχειώδες κοινωνικό κράτος.

Με άλλα λόγια, όσο περνάνε οι μέρες, ο κώλος σας και οι φαμίλιες σας ανήκουν στους ιδιώτες.

Δεν το ξέρετε ακόμη. Όταν θα το καταλάβετε θα είναι αργά γιουσουφάκια μου.


Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι η αλλαγή οικονομικού μοντέλου που επικαλούνται και μακαρίζουν μισθοφόροι τεχνοκράτες είναι επιστημονικά μια μαλακία και μισή. Η αλλαγή μοντέλου οικονομίας γίνεται κυρίως από τα κάτω, ανάλογα με τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Η αλλαγή από τα πάνω θέλει ένα σκασμό λεφτά και πλήθος ανθρώπων με τεχνογνωσία, μεταδοτητικότητα και αφοσίωση. Δεν πατάς 5 κουμπιά και ορίστε παίρνεις ένα μικρό οικονομικό θαύμα.

Δεν είναι η οικονομία μόνο δείχτες. Δεν την βοηθάνε συμπτωματικές προσεγγίσεις. 

Δεν είναι η οικονομία πλαστελίνη.

Αλλά οι μαθητευόμενοι μάγοι του νεοφιλελευθερισμού της συμπεριφέρονται ως τέτοια γιατί ξέρουν ότι κατά τη διάρκεια της αλλαγής μοντέλου θα συμβούν τέτοιας κλίμακας κοινωνικές και οικονομικές καταστροφές, που όταν "ολοκληρωθεί" η μετάλλαξη, τα ιδιωτικά συμφέροντα θα κάνουν περίπατο σε μια απροστάτευτη πλέον χώρα. 

Μήπως όμως βρισκόμαστε στο τέλος του δρόμου; Μήπως ένα κουράγιο ακόμη και λίγο πιο πέρα βρίσκεται η ανάκαμψη, ή ανάπτυξη, η πρόοδος, η ευμάρεια;

Χαχαχαχαχαχα.

Ναι καλοί μου Σίσυφοι. Ένα σπρώξιμο ακόμη. Και τελειώσατε. Κυριολεκτικά.

Γράψαμε από τους πρώτους για το πρωτογενές πλεόνασμα, για το πλεόνασμα πολιτικής εξαπάτησης. Άλλοι γράψανε πληρέστερα για αυτό.

3,2 δις ευρώ πλεονάσματος πολιτικής απάτης. Μια ακόμη λαμπρή σελίδα «δημιουργικής λογιστικής», λογιστικής κλεψιάς δηλαδή. Η πιο μικρή σελίδα. Γιατί με τον προϋπολογισμό του 2014 το πλεόνασμα συρρικνώθηκε στα 341 εκατομμύρια. Και το ΔΝΤ ήρθε και με ανακοίνωση του το εξαφάνισε. Χαπ. Μια χαψιά οι απατεωνιές των Σαμαρά-Βενιζέλου- Στουρνάρα.

Βλέπετε, οι ελληνικές κατεργαριές περνάνε μόνο στους Έλληνες. Οι ξένοι απλά προσποιούνται ότι κάνουν τα στραβά μάτια μόνο όταν αυτό τους βολεύει, όπως στο σκάνδαλο των Swaps Σημίτη Goldman-Sachs που επέτρεψε το σκάνδαλο της διθυραμβικής ένταξης της ψωροκώσταινας στο ευρώ.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο πρωτογενές πλεόνασμα: Αυτό δεν ήταν μόνο μια ταχυδακτυλουργία του Σαμαρά για να εμφανίσει στη κοινή γνώμη ένα ορατό αλλά ανύπαρκτο αποτέλεσμα της αδιέξοδης πολιτικής που ακολουθεί.

ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ “PSI” του 2012, της αναδιάρθρωσης χρέους που παρουσιάστηκε από την ακραία λαϊκίστικη και εν τω βάθει ελιτίστικη άρχουσα πολιτική κάστα της χώρας ως ΣΩΤΗΡΙΑ όταν μικρή μόνη ανακούφιση από το χρέος προσέφερε και όταν παράλληλα εξαφάνισε τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων, πανεπιστημίων και άλλων οργανισμών του Δημοσίου ζωτικής σημασίας για την κοινωνική ζωή του τόπου.

Προϋπόθεση για τι όμως; Ας δούμε ποια ήταν τα προσυμφωνηθέντα και τι προϋποθέσεις είχαν τεθεί για να προβούμε σε κάποια «ανακούφιση» του ελληνική χρέους μέσα από την ανακοίνωση του Eurogroup το Νοέμβριο του 2012:

«Το Eurogroup σκέφτεται περαιτέρω μέτρα και βοήθεια, συμπεριλαμβανομένων μεταξύ άλλων χαμηλότερης συγχρηματοδότησης των διαρθρωτικών ταμείων ή / και περαιτέρω
μείωσης των δανείων του GLF, εφόσον είναι αναγκαίο, για την επίτευξη περαιτέρω αξιόπιστης και διατηρήσιμης μείωσης της αναλογίας ελληνικού χρέους προς ΑΕΠ όταν η Ελλάδα φτάσει σε ένα ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα όπως προβλέπεται στο τρέχον μνημόνιο, σε συνάρτηση με την πλήρη εφαρμογή όλων των όρων που περιέχονται στο
πρόγραμμα»

Οι όροι του προγράμματος ήταν ο εξής ένας: λιγότερο κράτος. Πέρα από τα μικρά κατ αναλογία ποσοστά χρηματοδότησης του ΔΝΤ, η βασική συμβολή του ήταν να επιβάλει λιγότερο κράτος.

Και επειδή οι κρατιστές στην Ελλάδα δεν μπορούσαν με τίποτα να αυτοακρωτηριαστούν, δεν αγγίξαν τον δικό τους κρατικό μηχανισμό αλλά τσακίσαν το κοινωνικό κράτος, επιδόθηκαν σε ένα όργιο οριζοντίων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις ενώ πασχίζουν πάση θυσία να ξεπουλήσουν ή απλά να κλείσουν όλες τις δημόσιες εταιρίες.

Το πρόγραμμα θα συνεχίσει … μέχρι να μείνουν ελάχιστοι μισθοί και συντάξεις, ελάχιστη δημόσια υγεία και παιδεία.

Και μιας και μιλαμε για προγράμματα ας μιλήσουμε και για τα τηλεοπτικά: Αυτές ακριβώς τις μέρες με το προπέτασμα καπνού της ΧΑ, τα επί δεκαετίες καταχρηστικά και πειρατικά ιδιωτικά κανάλια που σφετερίζονται το δημόσιο χώρο των ραδιοκυμάτων με ημιμαϊμού άδειες και με δανεικά και αγύριστα δις από τις τράπεζες τις οποίες εμείς ανακεφαλαιοποιούμε μέσω της στραγγαλιστικής φορολογίας, πήραν φηφιακές άδειες. Η θυσία της ΕΡΤ δεν ήταν μάταια. Καταλαβαίνετε; Και αυτό είναι μια πτυχή ενός γενικού μοντέλου. Τώρα ίσως μπορείτε να καταλάβετε γιατί τα κανάλια στηρίζουν το μνημόνιο λυσσαλέα μέχρι του σημείου τηλεοπτικών "λιντσαρισμάτων" των αντιμνημονιακών εκπροσώπων. Απλό: Οι τράπεζες δίναν μύρια για να τα στηρίζουν τα κανάλια που συχνά είχαν κοινούς μετόχους με τις τράπεζες και όλα τα σπασμένα τα πληρώνει η κοινωνία. Όλα τα σπασμένα τα πληρώνουμε εμείς. Και σε λίγο δε θα μπορούμε να πληρώσουμε ούτε το ψωμί στο τραπέζι μας.

Η συνολική ζημιά από παρόμοιες διαδικασίες είναι μη αντιστρεπτή. Ο κρατικός μηχανισμός μένει άνευ πόρων με μοναδική πηγή εσόδων τις κλιμακούμενες φοροεπιδρομές σε μια αφαιμαγμένη κοινωνία…

Και ενώ οι Έλληνες τελώνες γράφουν στα παπάρια τους τις δεσμεύσεις του κράτος προς το εσωτερικό, παρά το κούρεμα εξακολουθούν να τηρούν «δεσμεύσεις» δισεκατομμυρίων σε ξένους επενδυτές κοράκια όπως ο κερδοσκόπος Kenneth Dart. Και ας έλεγε ο «πολύς» Βενιζέλος το 2012 πως «όποιος νομίζει πως θα μείνει έξω (από το κούρεμα) και θα πληρωθεί στο ακέραιο, κάνει λάθος».

Πανάκριβοι μάγκες αυτοί οι Βενιζέλος, Σαμαράς και Στουρνάρας.

Και συνεχίζουν να πουλάν μαγκιά. Στους Έλληνες και μόνο: Πανάκριβα.

Αυτή η πραξικοπηματική συμμορία, οι χριστοί διάδοχοι του ΓΑΠ, θα κάνουν τα πάντα για να μείνουν κανά δύο χρόνια ακόμη στον πολιτικό αφρό άσχετα με το πόσο βαθειά στα σκατά θα μας βουλιάξουν. Και θα κάνουν τα πάντα και θα αποτύχουν. Τη λυπητερή όμως θα την πληρώσουμε πάλι εμείς.

Εμείς. Τα θύματα τους. Τα πειραματόζωα τους. Οι όμηροι τους.

Γιατί έτσι μας αντιλαμβάνονται, έτσι μας διαχειρίζονται και έτσι μας μεταχειρίζονται οι πολιτικοί και οικονομικοί μας κοτζαμπάσηδες.

Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Δεν φτάνει μόνο η οικονομική μας εξαθλίωση και η ψυχολογική μας ισοπέδωση.

Πρέπει να είμαστε και ευγνώμονες για αυτές:

Χαμογελαστοί, πρόθυμοι, ζεστοί!

Αυτές  τις τουριστικές οδηγίες εξέδωσε ο δήμος Οιννουσών στους κατοίκους του (ή αν θέλετε το αντίστροφο: τους κατοίκους του εξέδωσε με αυτές τις οδηγίες) για την υποδοχή του κρουαζιερόπλοιου Europa 2, γερμανικής εταιρίας. Και μάλιστα η "εμφάνισις" των ιθαγενών πρέπει να είναι "επιμελημένη" (ξυρισμένοι, καθαροί και ευπρεπώς ενδεδυμένοι)

Μάλιστα: a blast from the past.

Χούντα, Ι Love you, χούντα Ι need you so... more than you know.

Κάποτε είχε γυριστεί εκείνη η εξαιρετική ταινία με τον Κωνσταντίνου να διδάσκει αγγλικά στα κορίτσια που δούλευαν σε κολλάδικο και εξυπηρετούσαν τις "ανάγκες" του αμερικανικού στόλου. "Καλωσήρθε το δολλάριο". Στις Οιννούσες γυρνάνε το ρημέηκ της: "Το καλωσήρθε το Ευρώ"

Και προς θεού: Μην αυτοκτονείτε και κάντε παιδιά. Χρειαζόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερους σκλάβους.

Δια του λόγου το αληθές, ιδού τι δήλωσε σε πρόσφατη εκπομπή ο Στουρνάρας, ένας από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής του ευρωζουρλομανδύα και ο τωρινός επιτελάρχης του κοινωνικού προκρουστισμού για τα δράματα του μέσου Έλληνα. Όταν σε πρόσφατη εκπομπή του έγινε η περιγραφή της απόγνωσης ενός ζευγαριού που όταν χάσαν και οι δυο τις δουλειές τους πανικόβλητοι κατέφυγαν στην έκτρωση, ο υπουργός έδωσε την ηθική του κρίση για τον άντρα: «Είναι άξιος της τύχης του.»

Άξιος της τύχης του. Άξιοι της τύχης μας. Ναι από μια σκοπιά. Κάποιοι δώσαν τα κλειδιά του πολιτικού μας οίκου σε λωποδύτες και απατεώνες. Κατά κάποιο τρόπο πλείστοι Ελλήνων ψηφοφόρων άνοιξαν την κερκόπορτα στους εισβολείς. Ξανά και ξανά.

Ίσως ο δύστυχος άντρας που συμφώνησε με τη γυναίκα του να μην φέρουν ανθρώπινη ζωή μέσα στα σκατά να ψήφισε κάποτε Σημίτη, ή ΓΑΠ, ή Σαμαρά. Ίσως και όχι. Αλλά αυτήν την «τύχη» δεν τη δημιούργησε ο ίδιος. Δεν γνώριζε για το ελληνικό χρέος, δεν συμμετείχε σε κανένα δημοψήφισμα για το ευρώ, δεν ψήφισε τα μνημόνια, δεν έκλεισε σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια. Δεν σκότωσε. Δεν έκλεψε. Δεν καταχράστηκε λεφτά.

Ξέρετε πολύ καλά κε Στουρνάρα ποιοι κάναν τα παραπάνω εγκλήματα κατά του ελληνικού λαού.

Και όχι. Δεν θα τη βγάλετε καθαροί «καρφώνοντας» τους χαμηλόβαθμους επιχειρησιακούς του συστήματος εξουσίας, τους μπράβους του τους χρυσαυγίτες.

Γιατί την ηθική αυτουργία και το σχεδιασμό για τα συντριπτικά περισσότερα εγκλήματα στην Ελλάδα, την έχουν οι ελληνικές ελίτ και τα αφεντικά τους.

Στην ελεεινή κατάσταση που μας έχουν φέρει, η ανάληψη της ευρωπαϊκής προεδρίας από την Ελλάδα είναι η τελευταία ευκαιρία να ακουστεί η ελληνική φωνή. Όχι να εισακουστεί. Να ακουστεί.

Πρέπει μέχρι τότε πάση θυσία, οι καθεστηκυίες συμμορίες να έχουν εγκαταλείψει τη καταρρέουσα χώρα μας όπως οι αρουραίοι που εγκαταλείπουν πλοίο που βουλιάζει. Και με ακόμη μεγαλύτερη βιάση.

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία. Παρά τις όσες μαλακίες έχουμε κάνει, δεν είμαστε άξιοι της σκληρής «τύχης» που μας επιφυλάσσουν. Ελάχιστα πλάσματα είναι άξια μιας τέτοιας τύχης. Αξίζουμε μια ακόμη ευκαιρία. Και είναι η τελευταία μας.

Ας μην αφήσουμε στην τύχη την τελευταία μας ευκαιρία.

Οι εχθροί της κοινωνίας πρέπει να πέσουν. Αναρτήθηκε από kerkida.gr

Ας γελάσουμε...για να μην κλάψουμε...


Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Κάτι λείπει από το κάδρο...Tου Ν. Μπογιόπουλου

Παρατήρηση πρώτη: To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο «πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή – σε υπερπολυτελές κελί - μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαιμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.

Αν η ιστορική γνώση παρέχει στοιχειώδη πολιτική επίγνωση, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι: η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία κάθε άλλο παρά αποτελεί αδιαπέραστη ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον φασισμό.

Μήπως υπερβάλουμε;

Αντί άλλης απόδειξης ας ανατρέξουμε (και) στα καθ’ ημάς: Πριν φτάσουμε στην «4η Αυγούστου» και στην κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας είχε προηγηθεί η 16η Απρίλη του 1936. Τότε τα δυο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό κόμμα (σ.σ.: σαν να λέμε η «Νέα Δημοκρατία» της εποχής...) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (σ.σ.: σαν να λέμε το «ΠΑΣΟΚ» της εποχής...), συνέπραξαν. Εφαρμόζοντας όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διόρισαν πρωθυπουργό τον φασίστα Μεταξά που δεν διέθετε στη Βουλή παρά μόλις 7 βουλευτές. Κάπως έτσι οικοδομήθηκε το κράτος της «4ης Αυγούστου» που ο ίδιος ο Μεταξάς το περιγράφει στα ημερολόγιά του ως εξής:

«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».

 Ο φασίστας Μεταξάς δέχεται τους ναζιστικούς χαιρετισμούς των ομοϊδεατών του.


Παρατήρηση δεύτερη: Στον αγγελικά πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο μας 737 πολυεθνικά μονοπώλια κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου.  Εντούτοις ο Λένιν, εκατό σχεδόν χρόνια από την διαπίστωσή του ότι ο καπιταλισμός έχει περάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, δηλαδή στην πλήρη επικράτηση του μονοπωλίου στην οικονομία, δεν έχει κληθεί ακόμα για να παραλάβει το… Νόμπελ Οικονομίας.

Μήπως υπερβάλουμε;

Αν η πρόταση να αποδοθεί στον Λένιν το Νόμπελ είναι υπερβολική, πάντως δεν έχει διατυπωθεί από εμάς. Πρωτοδιατυπώθηκε  το 2010. Και  μάλιστα διατυπώθηκε από κάποιον πέραν πάσης υποψίας  για ενδεχόμενη ροπή του προς τον «μπολσεβικισμό»:  Από τον Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ επί Ρόναλντ Ρήγκαν…

Παρατήρηση τρίτη:  Ο φασισμός ως συγκροτημένη πολιτική έκφραση έχει ιστορικά προσδιορισμένο χώρο και χρόνο γέννησης: Γεννιέται ακριβώς στο έδαφος  του μονοπωλιακού καπιταλισμού.  Ως λίπασμα,  δε, για την ανάπτυξη του φασισμού λειτουργούν οι κρίσεις του καπιταλισμού.

Θα πει κάποιος από τους «ευφυείς» θιασώτες της θεωρίας των «δυο άκρων»: Μα και  ο κομμουνισμός  στο έδαφος του καπιταλισμού γεννιέται. Πράγματι. Με μια «μικρή» διαφορά: το σύστημα των μονοπωλίων, στην περίπτωση του κομμουνισμού, γεννάει την άρνηση  του καπιταλισμού. Στην περίπτωση του φασισμού, το σύστημα των μονοπωλίων,  γεννάει ένα τέρας με το οποίο ο καπιταλισμός – υπό όρους και προϋποθέσεις - ταυτίζεται.

Μήπως υπερβάλουμε;

Δεν υπάρχει πιο ισχυρή (για την ακρίβεια: αδιάσειστη) απόδειξη για τις σχέσεις του καπιταλισμού με τον φασισμό, που αναπτύσσονται στο έδαφος ή στο υπέδαφος και της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, από τις ίδιες τις σχέσεις ανάμεσα στο φασισμό και στα (οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχα στο καπιταλιστικό σύστημα) μονοπώλια.

 

Ο H.Ford εν έτη 1938 γιορτάζει τα 75α γενέθλιά του λαμβάνοντας το παράσημο του ναζιστικού μεγαλόσταυρου, η ύψιστη διάκριση του ναζιστικού Γ’Ράιχ προς μη Γερμανό πολίτη.


Για παράδειγμα:

  • Η «Ζήμενς»  του Χριστοφοράκου είναι  η ίδια «Ζήμενς»  που με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της  στην Αθήνα συγκροτήθηκαν επί του γερμανοντυμένου «πρωθυπουργού» Ράλλη τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.
  • Η  «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ»  που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.
  • Η «Κρουπ» των διαλυμένων ναυπηγείων του Σκαραμαγκά και των 670 θυγατρικών ανά τον κόσμο είναι η ίδια «Κρουπ»  που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ  και που ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο κύριος Κρουπ έλεγε  το 1934:  «Ο Εθνικοσοσιαλισμός  απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)».
  • Είναι η «Φαρμπεν»  που το βιομηχανικό συγκρότημα της κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Αουσβιτς . Είναι η «Φάρμπεν»  που κατασκεύασε το Zyklon B, το αέριο που χρησιμοποιήθηκε στα ναζιστικά κρεματόρια.  Η «Φάρμπεν» σήμερα κυκλοφορεί με άλλο όνομα. Τη λένε «Μπάγερ». 
  • Είναι η «ΙΒΜ» που μηχανοργάνωσε τα  78 ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης και που ο πρόεδρός της, ο  T. Watson τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937.
  • Είναι η «ITT» που σχεδίασε τις βόμβες «Wulfs» του χιτλερικού στρατού.
  • Είναι η «General  Motors» που κατασκεύασε χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό.
  • Είναι η «Ford» εκείνη που κατασκεύασε για λογαριασμό του Χίτλερ τα μισά σχεδόν φορτηγά της Βέρμαχτ και  που ο πρόεδρός της,  ο κύριος H.Ford, τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» του στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1938.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Όπως και τα απαλλακτικά βουλεύματα. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κανένα μονοπώλιο και κανένα στέλεχος εταιρειών από τις χώρες των δυτικών Συμμάχων δεν τιμωρήθηκε για τις σχέσεις του με τον Ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν. Φρόντισε ο κύριος John McCloy.  Ηταν ο Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Αλλά βασικά ο κύριος  McCloy  ήταν τραπεζίτης. Από το 1947  ήταν ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πιο πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των επιχειρήσεων «Ροκφέλερ» και της Τράπεζας  «Chase Manhattan». 

 

 Ο πρόεδρος της IBM T. Watson με τον Χίτλερ, λίγο πριν από την παρασημοφόρησή του από τους ναζί, το 1937.


Παρατήρηση τέταρτη:  Το κάδρο της «χρυσαυγειάδας» θα παραμείνει μισό, όπως και κάθε δήθεν «αντιφασιστικό» κάδρο, από το οποίο θα απουσιάζουν εκείνοι  που στέκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους φασίστες και από τους ναζί. 

Και που για να εντοπιστούν, για να πολεμηθούν  και να ξεριζωθούν ο Μπρεχτ επέμενε ήδη από τη δεκαετία του ’30: «... ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός  στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» 

 

email: mpog@enikos.gr